Storythai

วันนี้ ลืมทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเลย
หนังสือ มือถือ แว่น เสื้อกันหนาว บลาๆๆ...
ตอนเย็นฝนตกอีก.. เมื่อวานกะวันพุธ ให้ป๊ามารับ
ทีวันนี้ ฝนตก ดั๊นนนน..ต้องกลับเอง เหนื่อยค่ะ

.. และก็เป็นเหมือนทุกๆวัน ยังคงคิดถึงเกาหลีไม่จาง 555 ..
เชื่อว่าหลายๆคนก็คงเป็นเหมือนกัน..
ฮอตเวฟเอารูปมาลงแล้ว...
http://gallery.hotwave.fm/v/cheer_golf_mike/
ไปดูกันได้ครับบบ...

ทริปนี้สุดยอดของที่สุด..
สนุก มันส์ ฮา ประทับใจ ทุกๆอย่างเลย

วันพุธ ไปถึงสนามบิน.. ก็เริ่มรับรู้ถึงความรู้สึกดีๆแล้วล่ะ แบบว่าพี่ทีมงานเป็นกันเองมากๆ น่ารัก .. วันแรกก็ยืนมึนกะพี่ก้อย 2 คน ยังไม่ค่อยได้คุยกะใคร พอขึ้นไปบนเครื่องก็..อ้าววว ข้างซ้ายเป็นโบ ข้างขวาก็แน็ก คุยกะโบเรื่อยๆ แต่ก็หันไปคุยกะแน็กบ้าง กลัวน้องเหงา 55 .. แน็กก็น่ารักนะ มีชวนคุยเรื่อยๆ เรียกให้ดูท้องฟ้า บลาๆ คือตอนแรก ไม่รู้ว่าแน็กเป็นยังไง ก็นึกว่าจะนิ่งๆ เงียบๆ พูดไม่ค่อยเก่ง เรียบร้อย อะไรประมาณนั้น.. แต่.... ไม่ใช่เลยอ่า ตรงข้ามสุดๆ คุยเรื่อง G เรื่องกอล์ฟไมค์บ้าง.. เเน็กบอกเคยขึ้นคอนฯ เคย.... รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ เพราะแน็กเคยอยู่G หรืออะไรประมาณนี้แหละ ตอนนั้นไม่ค่อยได้ฟัง เพราะมัวแต่คำนวณอายุแน็ก.. คือแบบ ตั้งแต่กอล์ฟไมค์อยู่G มานก็นานมากแล้ว แล้วตอนนั้นก็ยังเด็กๆอยู่เลย.. แล้วคิดดู แน็กจะอายุเท่าไหร่ล่ะตอนนั้น... เพราะนี่ก็เพิ่งจะ 14 เอง ก็หลับๆ ตื่นๆ คุยๆ แต่ประโยคเด็ด ที่จำได้ขึ้นใจ.. คือแน็กหันมา แล้วพูด "ปวดขี้อ่ะ" .. เปียก็เอ๋อสิคะ ก็พูดไป ฮะ อะไรนะ "ปวดขี้อะพี่ ปวดนานแล้ว" .. เปียพูดไรไม่ออก ได้แต่ อื้มมมม ไป เหอๆ...

วันแรกของทริป
อากาศร้อนๆ อับๆ ก็ไปที่ถ่ายแดจังกึมกะ วินเธอร์ สวยๆๆ.. พี่ต๊อดเป็นไกด์ที่น่ารักมากๆๆๆ ฮาสุดๆ เจอรี่ด้วย เป็นอะไรไม่รู้ แต่ที่รู้คือ ดูแลพวกเราดีมาก ทำทุกหน้าที่ ตั้งแต่ นับคน ขนของ แบกกระเป๋า จัดอาหาร คอยสวัสดีตอนลง-ขึ้น รถ ฯลฯ น่ารักมากๆๆๆ .. เสร็จแล้วก็ไปดินเนอร์กะพารัน... แต่ก็ เอ่ออ... เลทไป 2 ชม. พารันต้องนั่งคอย 2 ชม. เหอๆ แต่เค้าดีมากๆ ทั้งๆที่มีงานต่อ แต่ก็อยู่รออ่า 2 ชม.เลยนะ ไม่ใช่น้อยๆ แถมไปถึงก็ยังน่ารักมากๆอีก ยิ้มตลอดเวลา ทักทายกันอีก น่ารักจริงๆ โดยเฉพาะเอเจ.. 55 งานนี้เอเจได้ใจพวกเราไปครองเต็มๆ ก็แหม.. น่ารักซ๊า...... ทักทายพวกเราทุกคนเลย น่าร๊ากๆ พอมาถึงโรงแรม.. เก็บยของทำนู่นนี่เส็ดก็ลงมา จะไปซูเปอร์มาร์เก็ต.. ก็เจอพี่เอ็ม เลยให้พี่เอ๋มพาไป.. เพราะไปกันเองไม่ได้ พี่เอ็มก็.. "พี่ลงมาโทรศัพท์" แต่พี่เอ็มก็ใจดีง่ะ บอกว่าไปโทสับเส็ดแล้วจะพาไป และแล้ววว.. พี่เอ็มก็หายไป ก็ยืนเหวอกันอยู่ซักพัก พี่เอ็มก็ลงมาพร้อมกับรองเท้าคู่ใหม่..(ตอนแรกใส่รองเท้าของโรงแรม มานออกไม่ได้) .. พี่เอ็มใจดีมากๆๆๆอ๊า.. ปลื้มเลย พี่เอ็มก็พาเดินนนนๆๆๆๆ วนไปวนมา.. สุดท้าย พี่เอ็มก็ได้ของอยู่คนเดียว น้องๆที่อยากไป ไม่มีใครได้อะไรซ๊ากกกคน ... กลับห้อง นอนเม้าส์กะพี่ก้อย.. และก็หลับบบบบเป็นตาย

วันที่สอง
ไปไหนหว่า.. อ๋อ.. เอเวอร์แลนด์... ชอบมาก อากาศดีสุดๆ ไม่ร้อนเหมือนวันแรก ก็เล่นๆกันไป สนุกดี.. ฮาพี่กฤษกรี๊ดอ่า..มันส์.... และเงินจำนวนมากมายของเปีย ก็ถูกทิ้งไว้ ณ ที่แห่งนี้ เส็ดแล้วก็ไป ... กันต่อ เอ่ออออ.. ที่ไหนอ่า อะไร มุนๆ ซักอย่างมั้ง ไม่แน่ใจ ไปช็อปๆๆ ก็ได้แค่เสื้อตัว กระโปรงตัวล่ะ.. แต่.. ไม่ชอบเลย ไม่ชอบคนที่นั่นอ่า ไม่มีมารยาท โหดอีก.. ชิ โมโห เจอนักร้องด้วย.. ใครไม่รุ เดินสวนกัน หล่อดีๆ... เห็นของที่พี่กฤษได้มาแล้วอึ้งค่ะ.. เป็นตู้โทรศัพท์ ขอย้ำ ตู้ ค่ะ ตู้... ใหญ่ได้อีกอ่า... แล้วก็ไปกินอาหารเย็น ไก่ตุ๋นโสม.. ไม่หร่อยเลยอ่ะ... ที่สำคัญ กำลังนั่งกินๆอยู่ไง พนักงาน กระชากจานไปเก็บเลยอ่ะ ถึงกับอึ้งคับพี่น้อง.. โมโหอีกแล้วว ก็อื้ม ปล่อยมันไป..ประมานว่า เอ้อ อิ่มแล้วก็ได้ฟ๊า... ยังไม่เท่านั้น.. จะลงด้านล่าง.. ก็เดินออกจากโต๊ะ.. ยัยพนักงานคนเดิม ก็เดินชนอ่ะ ตัวแทบหมุน แล้วเดินผ่านไปเลย คือตอนนั้น ไม่ไหวแล้วว ยืนเท้าเอวมองหลังเลย(เค้าไม่ยอมหันหน้ามาให้มอง เดิวติ้วๆๆไปเลย ก็เลยต้องมองหลังแทน) ก็ยืนมองอยู่นาน จะรอให้หันหน้ามา แต่ก็ไม่หันมาซักที...คนอื่นๆก็เลยลากลงไป.. ถึงโรงแรม.. ก็ไปสิงห้องพี่จินนี่แป๊ปนึง ไปโทสับ แล้วพวกเราก็...... ไปซุปเปอร์กันอีกแล้วคร๊าฟฟ พี่ๆน่าร๊ากกอ๊า.. อุจ่าพาน้องดื้อๆไปเดินเล่น ถึงห้องก็... หลับเป็นตายกันอีกรอบค่ะ.... ประทับใจไปอีกวัน


เอ่อ... ตอนแรกก็อัพถึงวันที่ 3 แล้ว แต่ว่า ดูไปดูมา มานยาวเกิ๊นนนน... ไว้ค่อยเอาลงพรุ่งนี้เน้อ.. วันที่ 3 คอนเสิดๆๆ ฮี้ววว

ลืมบอกไป... ระหว่างเดินทางไปสถานที่ต่างๆ มีสาธิตวิธีการกิน องุ่น สาลี่ หมากฝรั่ง .. มันเป็นวิธีที่น่าอ้วกมากๆ แต่ก็เรียกเสียงฮาได้สุดๆเช่นกัน

ประทับใจมากๆๆๆๆๆๆ...
ร๊ากกก ทุกคน
คิดถึงทุกคน
งานเยอะโคดค่ะ... เด๋วสอบอีก เฮ่ออออ...

มิส

วันนี้ ลืมทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเลย
หนังสือ มือถือ แว่น เสื้อกันหนาว บลาๆๆ...
ตอนเย็นฝนตกอีก.. เมื่อวานกะวันพุธ ให้ป๊ามารับ
ทีวันนี้ ฝนตก ดั๊นนนน..ต้องกลับเอง เหนื่อยค่ะ

.. และก็เป็นเหมือนทุกๆวัน ยังคงคิดถึงเกาหลีไม่จาง 555 ..
เชื่อว่าหลายๆคนก็คงเป็นเหมือนกัน..
ฮอตเวฟเอารูปมาลงแล้ว...
http://gallery.hotwave.fm/v/cheer_golf_mike/
ไปดูกันได้ครับบบ...

ทริปนี้สุดยอดของที่สุด..
สนุก มันส์ ฮา ประทับใจ ทุกๆอย่างเลย

วันพุธ ไปถึงสนามบิน.. ก็เริ่มรับรู้ถึงความรู้สึกดีๆแล้วล่ะ แบบว่าพี่ทีมงานเป็นกันเองมากๆ น่ารัก .. วันแรกก็ยืนมึนกะพี่ก้อย 2 คน ยังไม่ค่อยได้คุยกะใคร พอขึ้นไปบนเครื่องก็..อ้าววว ข้างซ้ายเป็นโบ ข้างขวาก็แน็ก คุยกะโบเรื่อยๆ แต่ก็หันไปคุยกะแน็กบ้าง กลัวน้องเหงา 55 .. แน็กก็น่ารักนะ มีชวนคุยเรื่อยๆ เรียกให้ดูท้องฟ้า บลาๆ คือตอนแรก ไม่รู้ว่าแน็กเป็นยังไง ก็นึกว่าจะนิ่งๆ เงียบๆ พูดไม่ค่อยเก่ง เรียบร้อย อะไรประมาณนั้น.. แต่.... ไม่ใช่เลยอ่า ตรงข้ามสุดๆ คุยเรื่อง G เรื่องกอล์ฟไมค์บ้าง.. เเน็กบอกเคยขึ้นคอนฯ เคย.... รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ เพราะแน็กเคยอยู่G หรืออะไรประมาณนี้แหละ ตอนนั้นไม่ค่อยได้ฟัง เพราะมัวแต่คำนวณอายุแน็ก.. คือแบบ ตั้งแต่กอล์ฟไมค์อยู่G มานก็นานมากแล้ว แล้วตอนนั้นก็ยังเด็กๆอยู่เลย.. แล้วคิดดู แน็กจะอายุเท่าไหร่ล่ะตอนนั้น... เพราะนี่ก็เพิ่งจะ 14 เอง ก็หลับๆ ตื่นๆ คุยๆ แต่ประโยคเด็ด ที่จำได้ขึ้นใจ.. คือแน็กหันมา แล้วพูด "ปวดขี้อ่ะ" .. เปียก็เอ๋อสิคะ ก็พูดไป ฮะ อะไรนะ "ปวดขี้อะพี่ ปวดนานแล้ว" .. เปียพูดไรไม่ออก ได้แต่ อื้มมมม ไป เหอๆ...

วันแรกของทริป
อากาศร้อนๆ อับๆ ก็ไปที่ถ่ายแดจังกึมกะ วินเธอร์ สวยๆๆ.. พี่ต๊อดเป็นไกด์ที่น่ารักมากๆๆๆ ฮาสุดๆ เจอรี่ด้วย เป็นอะไรไม่รู้ แต่ที่รู้คือ ดูแลพวกเราดีมาก ทำทุกหน้าที่ ตั้งแต่ นับคน ขนของ แบกกระเป๋า จัดอาหาร คอยสวัสดีตอนลง-ขึ้น รถ ฯลฯ น่ารักมากๆๆๆ .. เสร็จแล้วก็ไปดินเนอร์กะพารัน... แต่ก็ เอ่ออ... เลทไป 2 ชม. พารันต้องนั่งคอย 2 ชม. เหอๆ แต่เค้าดีมากๆ ทั้งๆที่มีงานต่อ แต่ก็อยู่รออ่า 2 ชม.เลยนะ ไม่ใช่น้อยๆ แถมไปถึงก็ยังน่ารักมากๆอีก ยิ้มตลอดเวลา ทักทายกันอีก น่ารักจริงๆ โดยเฉพาะเอเจ.. 55 งานนี้เอเจได้ใจพวกเราไปครองเต็มๆ ก็แหม.. น่ารักซ๊า...... ทักทายพวกเราทุกคนเลย น่าร๊ากๆ พอมาถึงโรงแรม.. เก็บยของทำนู่นนี่เส็ดก็ลงมา จะไปซูเปอร์มาร์เก็ต.. ก็เจอพี่เอ็ม เลยให้พี่เอ๋มพาไป.. เพราะไปกันเองไม่ได้ พี่เอ็มก็.. "พี่ลงมาโทรศัพท์" แต่พี่เอ็มก็ใจดีง่ะ บอกว่าไปโทสับเส็ดแล้วจะพาไป และแล้ววว.. พี่เอ็มก็หายไป ก็ยืนเหวอกันอยู่ซักพัก พี่เอ็มก็ลงมาพร้อมกับรองเท้าคู่ใหม่..(ตอนแรกใส่รองเท้าของโรงแรม มานออกไม่ได้) .. พี่เอ็มใจดีมากๆๆๆอ๊า.. ปลื้มเลย พี่เอ็มก็พาเดินนนนๆๆๆๆ วนไปวนมา.. สุดท้าย พี่เอ็มก็ได้ของอยู่คนเดียว น้องๆที่อยากไป ไม่มีใครได้อะไรซ๊ากกกคน ... กลับห้อง นอนเม้าส์กะพี่ก้อย.. และก็หลับบบบบเป็นตาย

วันที่สอง
ไปไหนหว่า.. อ๋อ.. เอเวอร์แลนด์... ชอบมาก อากาศดีสุดๆ ไม่ร้อนเหมือนวันแรก ก็เล่นๆกันไป สนุกดี.. ฮาพี่กฤษกรี๊ดอ่า..มันส์.... และเงินจำนวนมากมายของเปีย ก็ถูกทิ้งไว้ ณ ที่แห่งนี้ เส็ดแล้วก็ไป ... กันต่อ เอ่ออออ.. ที่ไหนอ่า อะไร มุนๆ ซักอย่างมั้ง ไม่แน่ใจ ไปช็อปๆๆ ก็ได้แค่เสื้อตัว กระโปรงตัวล่ะ.. แต่.. ไม่ชอบเลย ไม่ชอบคนที่นั่นอ่า ไม่มีมารยาท โหดอีก.. ชิ โมโห เจอนักร้องด้วย.. ใครไม่รุ เดินสวนกัน หล่อดีๆ... เห็นของที่พี่กฤษได้มาแล้วอึ้งค่ะ.. เป็นตู้โทรศัพท์ ขอย้ำ ตู้ ค่ะ ตู้... ใหญ่ได้อีกอ่า... แล้วก็ไปกินอาหารเย็น ไก่ตุ๋นโสม.. ไม่หร่อยเลยอ่ะ... ที่สำคัญ กำลังนั่งกินๆอยู่ไง พนักงาน กระชากจานไปเก็บเลยอ่ะ ถึงกับอึ้งคับพี่น้อง.. โมโหอีกแล้วว ก็อื้ม ปล่อยมันไป..ประมานว่า เอ้อ อิ่มแล้วก็ได้ฟ๊า... ยังไม่เท่านั้น.. จะลงด้านล่าง.. ก็เดินออกจากโต๊ะ.. ยัยพนักงานคนเดิม ก็เดินชนอ่ะ ตัวแทบหมุน แล้วเดินผ่านไปเลย คือตอนนั้น ไม่ไหวแล้วว ยืนเท้าเอวมองหลังเลย(เค้าไม่ยอมหันหน้ามาให้มอง เดิวติ้วๆๆไปเลย ก็เลยต้องมองหลังแทน) ก็ยืนมองอยู่นาน จะรอให้หันหน้ามา แต่ก็ไม่หันมาซักที...คนอื่นๆก็เลยลากลงไป.. ถึงโรงแรม.. ก็ไปสิงห้องพี่จินนี่แป๊ปนึง ไปโทสับ แล้วพวกเราก็...... ไปซุปเปอร์กันอีกแล้วคร๊าฟฟ พี่ๆน่าร๊ากกอ๊า.. อุจ่าพาน้องดื้อๆไปเดินเล่น ถึงห้องก็... หลับเป็นตายกันอีกรอบค่ะ.... ประทับใจไปอีกวัน


เอ่อ... ตอนแรกก็อัพถึงวันที่ 3 แล้ว แต่ว่า ดูไปดูมา มานยาวเกิ๊นนนน... ไว้ค่อยเอาลงพรุ่งนี้เน้อ.. วันที่ 3 คอนเสิดๆๆ ฮี้ววว

ลืมบอกไป... ระหว่างเดินทางไปสถานที่ต่างๆ มีสาธิตวิธีการกิน องุ่น สาลี่ หมากฝรั่ง .. มันเป็นวิธีที่น่าอ้วกมากๆ แต่ก็เรียกเสียงฮาได้สุดๆเช่นกัน

ประทับใจมากๆๆๆๆๆๆ...
ร๊ากกก ทุกคน
คิดถึงทุกคน
งานเยอะโคดค่ะ... เด๋วสอบอีก เฮ่ออออ...

มิส

ขอข้ามเรื่องราวต่างๆมากมายที่เกิดขึ้นที่โคเรียก่อน
อยากอัพ แต่เวลามันไม่อำนวย

ก็ข้ามมาวันคอน.. เป็นเรื่องที่ค้างอยู่ในใจ ทำให้รู้สึกไม่ดีเลย

เป็นตอนที่หลังคอนฯจบ แล้วพี่กฤษก็สัมภาษณ์
ก็มีคำพูดนึงพี่พูดไป ประมาณว่า ไมค์แอบทำกระบองตกด้วย

.... คือยังไงล่ะ ความหมายที่เปียอยากสื่อ มันคือ

ถึงทำตก ทำพลาด.. แต่ก็ไม่เป็นไรนะ.. ทำดีที่สุดแล้ว
แล้วก็เห็นเค้าตั้งใจเต็มที่มากๆ เท่านี้ก็สุดยอดแล้ว

แต่ไหงคำพูดที่พูดออกไป.. มันถึงเป็นแบบนั้น
พอรู้ตัวเองหล่ะว่า ตื่นกล้องนิดนึง อีกอย่าง ยังพูดไม่จบด้วย
ก็ไม่รู้ มันเบลอๆ รู้ว่าพี่กฤษชักไมค์ไปพูดอะไรซักอย่าง ประมานว่า
พูดต่อประโยคที่เปียพูดไว้ (ในคความหมายที่เปียอยากสื่อ)

แต่มันก็ไม่ใช่คำพูดที่เปียพูดเอง.. คำพูดที่เปียพูด
มันสื่อได้เพียง เปียแซวเรื่องกระบอง
ทั้งๆที่ไม่ได้อยากให้เป็นงั้น.. แต่ใครจะมารู้กับเปียล่ะ
ใครจะมารู้ว่าเปียคิดยังไง ... โมโห-โกดตัวเอง แย่มากๆ

ถ้าใครได้เห็นออกอากาส ก็คงคิดว่าเปียแซวแหละ

ที่จริงเรื่องนี้มันก็ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไร
แต่ก็นั่นแหละ มันรู้สึกไม่ดี ลึกๆในใจ
ทั้งๆที่เราอยากให้กำลังใจเค้า .. แต่คำพูดเรามันไม่ใช่

เอาเถอะ..... เรื่องมานผ่านมาแล้ว ไม่มีใครมาสนใจ
เราบ้าของเราเอง หุหุ..

อยากให้รู้ว่า เป็นกำลังใจอยู่แล้ว (แล้วเค้าจะมารู้ได้ไง)
แล้ววันนั้นทั้งคู่ก็ทำได้เยี่ยมมากๆ ก่อนขึ้เวที นี่ตื่นเต้นแทนเลย
ไอ้เราก็กรี๊ดหูดับตับไหม้... ไม่รับรู้โลกภายนอกเลย หุหุ

เยี่ยมจริงๆ ดีใจแทน อีกขั้นของความสำเร็จ
โย่วๆ

ปล. คิดถึงทุกๆคนในทริปโคดๆ ตื่นมาแล้วไม่เจอทุกคน
เส้าได้อีก....

วันนี้ ลืมทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเลย
หนังสือ มือถือ แว่น เสื้อกันหนาว บลาๆๆ...
ตอนเย็นฝนตกอีก.. เมื่อวานกะวันพุธ ให้ป๊ามารับ
ทีวันนี้ ฝนตก ดั๊นนนน..ต้องกลับเอง เหนื่อยค่ะ

.. และก็เป็นเหมือนทุกๆวัน ยังคงคิดถึงเกาหลีไม่จาง 555 ..
เชื่อว่าหลายๆคนก็คงเป็นเหมือนกัน..
ฮอตเวฟเอารูปมาลงแล้ว...
http://gallery.hotwave.fm/v/cheer_golf_mike/
ไปดูกันได้ครับบบ...

ทริปนี้สุดยอดของที่สุด..
สนุก มันส์ ฮา ประทับใจ ทุกๆอย่างเลย

วันพุธ ไปถึงสนามบิน.. ก็เริ่มรับรู้ถึงความรู้สึกดีๆแล้วล่ะ แบบว่าพี่ทีมงานเป็นกันเองมากๆ น่ารัก .. วันแรกก็ยืนมึนกะพี่ก้อย 2 คน ยังไม่ค่อยได้คุยกะใคร พอขึ้นไปบนเครื่องก็..อ้าววว ข้างซ้ายเป็นโบ ข้างขวาก็แน็ก คุยกะโบเรื่อยๆ แต่ก็หันไปคุยกะแน็กบ้าง กลัวน้องเหงา 55 .. แน็กก็น่ารักนะ มีชวนคุยเรื่อยๆ เรียกให้ดูท้องฟ้า บลาๆ คือตอนแรก ไม่รู้ว่าแน็กเป็นยังไง ก็นึกว่าจะนิ่งๆ เงียบๆ พูดไม่ค่อยเก่ง เรียบร้อย อะไรประมาณนั้น.. แต่.... ไม่ใช่เลยอ่า ตรงข้ามสุดๆ คุยเรื่อง G เรื่องกอล์ฟไมค์บ้าง.. เเน็กบอกเคยขึ้นคอนฯ เคย.... รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ เพราะแน็กเคยอยู่G หรืออะไรประมาณนี้แหละ ตอนนั้นไม่ค่อยได้ฟัง เพราะมัวแต่คำนวณอายุแน็ก.. คือแบบ ตั้งแต่กอล์ฟไมค์อยู่G มานก็นานมากแล้ว แล้วตอนนั้นก็ยังเด็กๆอยู่เลย.. แล้วคิดดู แน็กจะอายุเท่าไหร่ล่ะตอนนั้น... เพราะนี่ก็เพิ่งจะ 14 เอง ก็หลับๆ ตื่นๆ คุยๆ แต่ประโยคเด็ด ที่จำได้ขึ้นใจ.. คือแน็กหันมา แล้วพูด "ปวดขี้อ่ะ" .. เปียก็เอ๋อสิคะ ก็พูดไป ฮะ อะไรนะ "ปวดขี้อะพี่ ปวดนานแล้ว" .. เปียพูดไรไม่ออก ได้แต่ อื้มมมม ไป เหอๆ...

วันแรกของทริป
อากาศร้อนๆ อับๆ ก็ไปที่ถ่ายแดจังกึมกะ วินเธอร์ สวยๆๆ.. พี่ต๊อดเป็นไกด์ที่น่ารักมากๆๆๆ ฮาสุดๆ เจอรี่ด้วย เป็นอะไรไม่รู้ แต่ที่รู้คือ ดูแลพวกเราดีมาก ทำทุกหน้าที่ ตั้งแต่ นับคน ขนของ แบกกระเป๋า จัดอาหาร คอยสวัสดีตอนลง-ขึ้น รถ ฯลฯ น่ารักมากๆๆๆ .. เสร็จแล้วก็ไปดินเนอร์กะพารัน... แต่ก็ เอ่ออ... เลทไป 2 ชม. พารันต้องนั่งคอย 2 ชม. เหอๆ แต่เค้าดีมากๆ ทั้งๆที่มีงานต่อ แต่ก็อยู่รออ่า 2 ชม.เลยนะ ไม่ใช่น้อยๆ แถมไปถึงก็ยังน่ารักมากๆอีก ยิ้มตลอดเวลา ทักทายกันอีก น่ารักจริงๆ โดยเฉพาะเอเจ.. 55 งานนี้เอเจได้ใจพวกเราไปครองเต็มๆ ก็แหม.. น่ารักซ๊า...... ทักทายพวกเราทุกคนเลย น่าร๊ากๆ พอมาถึงโรงแรม.. เก็บยของทำนู่นนี่เส็ดก็ลงมา จะไปซูเปอร์มาร์เก็ต.. ก็เจอพี่เอ็ม เลยให้พี่เอ๋มพาไป.. เพราะไปกันเองไม่ได้ พี่เอ็มก็.. "พี่ลงมาโทรศัพท์" แต่พี่เอ็มก็ใจดีง่ะ บอกว่าไปโทสับเส็ดแล้วจะพาไป และแล้ววว.. พี่เอ็มก็หายไป ก็ยืนเหวอกันอยู่ซักพัก พี่เอ็มก็ลงมาพร้อมกับรองเท้าคู่ใหม่..(ตอนแรกใส่รองเท้าของโรงแรม มานออกไม่ได้) .. พี่เอ็มใจดีมากๆๆๆอ๊า.. ปลื้มเลย พี่เอ็มก็พาเดินนนนๆๆๆๆ วนไปวนมา.. สุดท้าย พี่เอ็มก็ได้ของอยู่คนเดียว น้องๆที่อยากไป ไม่มีใครได้อะไรซ๊ากกกคน ... กลับห้อง นอนเม้าส์กะพี่ก้อย.. และก็หลับบบบบเป็นตาย

วันที่สอง
ไปไหนหว่า.. อ๋อ.. เอเวอร์แลนด์... ชอบมาก อากาศดีสุดๆ ไม่ร้อนเหมือนวันแรก ก็เล่นๆกันไป สนุกดี.. ฮาพี่กฤษกรี๊ดอ่า..มันส์.... และเงินจำนวนมากมายของเปีย ก็ถูกทิ้งไว้ ณ ที่แห่งนี้ เส็ดแล้วก็ไป ... กันต่อ เอ่ออออ.. ที่ไหนอ่า อะไร มุนๆ ซักอย่างมั้ง ไม่แน่ใจ ไปช็อปๆๆ ก็ได้แค่เสื้อตัว กระโปรงตัวล่ะ.. แต่.. ไม่ชอบเลย ไม่ชอบคนที่นั่นอ่า ไม่มีมารยาท โหดอีก.. ชิ โมโห เจอนักร้องด้วย.. ใครไม่รุ เดินสวนกัน หล่อดีๆ... เห็นของที่พี่กฤษได้มาแล้วอึ้งค่ะ.. เป็นตู้โทรศัพท์ ขอย้ำ ตู้ ค่ะ ตู้... ใหญ่ได้อีกอ่า... แล้วก็ไปกินอาหารเย็น ไก่ตุ๋นโสม.. ไม่หร่อยเลยอ่ะ... ที่สำคัญ กำลังนั่งกินๆอยู่ไง พนักงาน กระชากจานไปเก็บเลยอ่ะ ถึงกับอึ้งคับพี่น้อง.. โมโหอีกแล้วว ก็อื้ม ปล่อยมันไป..ประมานว่า เอ้อ อิ่มแล้วก็ได้ฟ๊า... ยังไม่เท่านั้น.. จะลงด้านล่าง.. ก็เดินออกจากโต๊ะ.. ยัยพนักงานคนเดิม ก็เดินชนอ่ะ ตัวแทบหมุน แล้วเดินผ่านไปเลย คือตอนนั้น ไม่ไหวแล้วว ยืนเท้าเอวมองหลังเลย(เค้าไม่ยอมหันหน้ามาให้มอง เดิวติ้วๆๆไปเลย ก็เลยต้องมองหลังแทน) ก็ยืนมองอยู่นาน จะรอให้หันหน้ามา แต่ก็ไม่หันมาซักที...คนอื่นๆก็เลยลากลงไป.. ถึงโรงแรม.. ก็ไปสิงห้องพี่จินนี่แป๊ปนึง ไปโทสับ แล้วพวกเราก็...... ไปซุปเปอร์กันอีกแล้วคร๊าฟฟ พี่ๆน่าร๊ากกอ๊า.. อุจ่าพาน้องดื้อๆไปเดินเล่น ถึงห้องก็... หลับเป็นตายกันอีกรอบค่ะ.... ประทับใจไปอีกวัน


เอ่อ... ตอนแรกก็อัพถึงวันที่ 3 แล้ว แต่ว่า ดูไปดูมา มานยาวเกิ๊นนนน... ไว้ค่อยเอาลงพรุ่งนี้เน้อ.. วันที่ 3 คอนเสิดๆๆ ฮี้ววว

ลืมบอกไป... ระหว่างเดินทางไปสถานที่ต่างๆ มีสาธิตวิธีการกิน องุ่น สาลี่ หมากฝรั่ง .. มันเป็นวิธีที่น่าอ้วกมากๆ แต่ก็เรียกเสียงฮาได้สุดๆเช่นกัน

ประทับใจมากๆๆๆๆๆๆ...
ร๊ากกก ทุกคน
คิดถึงทุกคน
งานเยอะโคดค่ะ... เด๋วสอบอีก เฮ่ออออ...

มิส

ขอข้ามเรื่องราวต่างๆมากมายที่เกิดขึ้นที่โคเรียก่อน
อยากอัพ แต่เวลามันไม่อำนวย

ก็ข้ามมาวันคอน.. เป็นเรื่องที่ค้างอยู่ในใจ ทำให้รู้สึกไม่ดีเลย

เป็นตอนที่หลังคอนฯจบ แล้วพี่กฤษก็สัมภาษณ์
ก็มีคำพูดนึงพี่พูดไป ประมาณว่า ไมค์แอบทำกระบองตกด้วย

.... คือยังไงล่ะ ความหมายที่เปียอยากสื่อ มันคือ

ถึงทำตก ทำพลาด.. แต่ก็ไม่เป็นไรนะ.. ทำดีที่สุดแล้ว
แล้วก็เห็นเค้าตั้งใจเต็มที่มากๆ เท่านี้ก็สุดยอดแล้ว

แต่ไหงคำพูดที่พูดออกไป.. มันถึงเป็นแบบนั้น
พอรู้ตัวเองหล่ะว่า ตื่นกล้องนิดนึง อีกอย่าง ยังพูดไม่จบด้วย
ก็ไม่รู้ มันเบลอๆ รู้ว่าพี่กฤษชักไมค์ไปพูดอะไรซักอย่าง ประมานว่า
พูดต่อประโยคที่เปียพูดไว้ (ในคความหมายที่เปียอยากสื่อ)

แต่มันก็ไม่ใช่คำพูดที่เปียพูดเอง.. คำพูดที่เปียพูด
มันสื่อได้เพียง เปียแซวเรื่องกระบอง
ทั้งๆที่ไม่ได้อยากให้เป็นงั้น.. แต่ใครจะมารู้กับเปียล่ะ
ใครจะมารู้ว่าเปียคิดยังไง ... โมโห-โกดตัวเอง แย่มากๆ

ถ้าใครได้เห็นออกอากาส ก็คงคิดว่าเปียแซวแหละ

ที่จริงเรื่องนี้มันก็ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไร
แต่ก็นั่นแหละ มันรู้สึกไม่ดี ลึกๆในใจ
ทั้งๆที่เราอยากให้กำลังใจเค้า .. แต่คำพูดเรามันไม่ใช่

เอาเถอะ..... เรื่องมานผ่านมาแล้ว ไม่มีใครมาสนใจ
เราบ้าของเราเอง หุหุ..

อยากให้รู้ว่า เป็นกำลังใจอยู่แล้ว (แล้วเค้าจะมารู้ได้ไง)
แล้ววันนั้นทั้งคู่ก็ทำได้เยี่ยมมากๆ ก่อนขึ้เวที นี่ตื่นเต้นแทนเลย
ไอ้เราก็กรี๊ดหูดับตับไหม้... ไม่รับรู้โลกภายนอกเลย หุหุ

เยี่ยมจริงๆ ดีใจแทน อีกขั้นของความสำเร็จ
โย่วๆ

ปล. คิดถึงทุกๆคนในทริปโคดๆ ตื่นมาแล้วไม่เจอทุกคน
เส้าได้อีก....

ช่วงที่ผ่านมางานเยอะมากกก.. ไม่ได้อัพไดเลย ต้องรีบเคลียร์งานเพื่อที่
จะไปเกาหลีกับฮอตเวฟ.. นั่งทำงานทั้งวันทั้งคืนกันเลยทีเดียว ไม่ได้
นอนเลย..
แต่ก็แอบแว๊ปๆไปหาลิงมา 2 ครั้ง หุหุ... น่ารักๆ งานแถลงข่าว
Rin ก็น่าร๊ากกได้อีก.. เจอตอนอยู่ข้างบน เค้ารอลิฟต์กันนานพอควร
ก็เลยได้รูปคู่กันไป แล้วเห็นไมค์มองกล้องนู้นที นี้ที แล้วไป นั่น นี่ อีก
ก็เลยถามไปว่า(กว่าจากล้าคุย) เหนื่อยไม๊เนี่ย.. ไมค์ก็หันมาทำหน้าที่
เรียกได้ว่า น่าร๊ากกโคด คือทำปาก ทำตา แล้วเหมือนพยักหน้าหน่อยๆ
รวมๆแล้วก็คือ คงจะตอบว่าเหนื่อยอะแหละ.. แล้วสักพัก เห็นผม
ด้านหน้าของไมค์ที่ทำแบบตกๆลงมาไม่เหมือนวันอื่น ก็เลยถามไปว่า
ทำไมวันนี้มียังงี้ด้วยอ่าไมค์ (จับผมตัวเอง) ไมค์ก็นิ่งไป 1 วิ ทำท่าคิด
แล้วก็อมยิ้มๆ ตอบว่า "แล้วแต่อารมณ์" ตามด้วยอมยิ้มเยอะๆอีก
เปียแบบ..เอ่อ อึ้งค่ะ 55 แต่น่ารักๆง่ะ พอถามเสร็จก็คิดนะว่ายุ่งกับเค้า
มากไปรึเปล่า แหะๆ.. ก็ไม่รู้ ไม่รู้ว่าประมาณไหนที่พูดได้ เพราะไม่ค่อย
ได้พูดอะไรเท่าไหร่ แต่ตอนนั้นพอเห็นปุ๊ป แล้วปากมันไปเองเลย..
สมองยังไม่ได้กลั่นกรอง เหอๆ.. แต่ท่าทางการตอบ ไม่ได้ดูน่ากลัว
อะไร ตรงกันข้ามอีก น่ารักมาก ถึงจะเป็นคำพูดที่กวนเล็กๆ แต่หน้าน่ารัก
ใช้ได้เลยล่ะ... ละลาย

พอลงมาข้างล่างตอนต่อแถวจะไปขอลายเซ็น ช่วงนี้ไม่ชอบเลยจริงๆ
ไม่ใช่อะไร.. คือแบบว่า เค้าให้ ลุกๆ นั่งๆ ตลอด.. แล้วไอ้เราก็ใส่กระ
โปรงไง มันไม่สะดวกอย่างแรง ที่จริงก็ไม่ใช่ความผิดคนอื่นหรอก
แต่ก็นะ.. ขอบ่นหน่อย หุหุ.. หลังๆก็ใช้คลานเอา จะยืนก็ไม่เอาล่ะ
เกรงใจข้างหลัง ขนาดอยากถ่ายรูป ก็ยังไม่กล้ายืนเลย สรุปก็ไม่ได้ถ่าย
เลยไม่ค่อยได้รับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง เสียดายเหมือนกัน เข่าก็เจ็บไปหมด

เอ้ออออ.. มันยังไม่จบ แต่พอแล้วเถอะ เรื่องที่ไทยง่ะ
ยาวได้อีก ยังไม่ได้อัพเรื่องเกาหลีเลย

ขอบอกเลยว่าทริปนี้สนุกมาก ประทับใจสุดๆ..
คิดว่าในชีวิตนี้คงไม่ได้มีอะไรที่ทำให้ประทับใจขนาดนี้ได้บ่อยๆแน่ๆ
มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากๆ พี่ๆทุกคนน่ารัก พี่อ้าย พี่ตูน พี่จินนี่ ทีมงาน
ฮอตเวฟ ทุกคน.. ใจดีมากก พี่ต๊อด เจอรี่(คนเกาหลี) ป๊าตุ๊ก ขี้สนิม
ทีมไกด์ ก็เช่นกัน พี่ๆจาก12plus อีก พี่นักข่าว 2 คนด้วย พี่โอ๋ด้วยสำ
คัญมากเลย พี่โอ๋คอยถ่ายพวกเราตลอด พี่แอร์อีก ทุกคนจริงๆ เอ่ยชื่อ
ไม่หมดเลย.....

และที่สำคัญสุดๆ ที่ทำให้ทริปนี้สนุกได้ขนาดนี้.. ต้องขอขอบคุณเลย
พี่เอ็ม พี่กฤษ... และอีกคนที่ขาดไม่ได้ แน็ค .. ทั้ง 3 คน คอยสร้างสีสัน
เรียกเสียงฮาได้ตลอดเวลา พี่ต๊อดด้วย..

สำหรับแน็คนี่เป็นอะไรที่อึ้งนะ ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ น้องน่ารักมาก
กวนอีก ตอนแรกนึกว่าจะเรียบร้อยๆ ขี้อาย พูดไม่เก่ง แต่ผิดหมดค่ะ
ตรงข้าม.. นั่งด้วยกันตอนขาไป ยังไม่รู้ว่าเป็นยังไง ก็แอบประทับใจเล็กๆ
ว่าอืมม.. น่ารักดี มีชวนคุย คุยเล่นอะไรยังงี้.. พออยู่ด้วยกัน 4 วัน รู้หมด
เลยค่ะ เป็นคนอะไรยังไง.. ขากลับก็นั่งด้วยกันอีก แต่ไม่เกร็งแระ..
ก็ไม่ค่อยได้คุยกะเเน็คเท่าไหร่หรอก.. (ถ้าเทียบกะหลายๆคน) แต่น้อง
น่ารักจริงๆ ไม่มีความเป็นดาราหลงเหลืออยู่ในทริปนี้เลย..

ส่วนพี่เอ็มก็ น่ารักมากกก... ใจดีที่สุด วันแรกที่ถึงโรงแรม ที่พี่เอ็มขึ้น
ไปเปลี่ยนรองเท้า เพราะพวกเราอยากไปซื้อขนม พี่เอ็มเลยไปเปลี่ยน
แล้วพาไป ตอนนั้นประทับใจสุดๆเลยนะ อยากไปไหน พี่เอ็มพาไปหมด
(ยกเว้นไปผับ.. พี่เอ็มห้ามอะ ไม่ยอมให้เดินลงไป) ก็เดินตากฝนกันไป..

พี่กฤษน่ารักเหมือนกัน.. หล่อนะเนี่ยย ฮี้ววว.. เข้าขากะแน็คได้ดีทีเดียว
ฮาๆมาก พี่กฤษง่ะ.. ซื้อของแต่ละอย่างก็นะ ใหญ่ได้อีก

พี่อ้าย พี่ตูน พี่จินนี่ ใจดีกับเปีย+ทุกๆคนมากๆ รักพี่ๆนะค๊า...

รู้สึกว่ามันยาวไปแล้ว.. สงสัยต้องมีหลายภาค..
วันนี้ลงรูปก่อนละกัน


เกาะนามิ (รึเป่าหว่า?)


กอล์ฟ ไมค์ หล่อเสมอออ แน็คจะหันไปไหนคร๊าฟฟฟ ..


Ps.. ยังไม่มีรูปพี่ๆทีมงาน + เพื่อนๆ + ถ่ายรวมมาลง
เพราะทะเลาะก่าเมมอยู่ เจี๊ยบจ๋า อ้อจ๋า.. เมมทั้งคู่ มีไวรัส
ตัวน้อยๆ เต็มไปหมดนะจ๊ะ ..

ไว้เด็วเอามาลงน๊าๆๆ ภาพแห่งความประทับใจ

คิดถึงทุกคนนนน

วันนี้ ลืมทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเลย
หนังสือ มือถือ แว่น เสื้อกันหนาว บลาๆๆ...
ตอนเย็นฝนตกอีก.. เมื่อวานกะวันพุธ ให้ป๊ามารับ
ทีวันนี้ ฝนตก ดั๊นนนน..ต้องกลับเอง เหนื่อยค่ะ

.. และก็เป็นเหมือนทุกๆวัน ยังคงคิดถึงเกาหลีไม่จาง 555 ..
เชื่อว่าหลายๆคนก็คงเป็นเหมือนกัน..
ฮอตเวฟเอารูปมาลงแล้ว...
http://gallery.hotwave.fm/v/cheer_golf_mike/
ไปดูกันได้ครับบบ...

ทริปนี้สุดยอดของที่สุด..
สนุก มันส์ ฮา ประทับใจ ทุกๆอย่างเลย

วันพุธ ไปถึงสนามบิน.. ก็เริ่มรับรู้ถึงความรู้สึกดีๆแล้วล่ะ แบบว่าพี่ทีมงานเป็นกันเองมากๆ น่ารัก .. วันแรกก็ยืนมึนกะพี่ก้อย 2 คน ยังไม่ค่อยได้คุยกะใคร พอขึ้นไปบนเครื่องก็..อ้าววว ข้างซ้ายเป็นโบ ข้างขวาก็แน็ก คุยกะโบเรื่อยๆ แต่ก็หันไปคุยกะแน็กบ้าง กลัวน้องเหงา 55 .. แน็กก็น่ารักนะ มีชวนคุยเรื่อยๆ เรียกให้ดูท้องฟ้า บลาๆ คือตอนแรก ไม่รู้ว่าแน็กเป็นยังไง ก็นึกว่าจะนิ่งๆ เงียบๆ พูดไม่ค่อยเก่ง เรียบร้อย อะไรประมาณนั้น.. แต่.... ไม่ใช่เลยอ่า ตรงข้ามสุดๆ คุยเรื่อง G เรื่องกอล์ฟไมค์บ้าง.. เเน็กบอกเคยขึ้นคอนฯ เคย.... รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ เพราะแน็กเคยอยู่G หรืออะไรประมาณนี้แหละ ตอนนั้นไม่ค่อยได้ฟัง เพราะมัวแต่คำนวณอายุแน็ก.. คือแบบ ตั้งแต่กอล์ฟไมค์อยู่G มานก็นานมากแล้ว แล้วตอนนั้นก็ยังเด็กๆอยู่เลย.. แล้วคิดดู แน็กจะอายุเท่าไหร่ล่ะตอนนั้น... เพราะนี่ก็เพิ่งจะ 14 เอง ก็หลับๆ ตื่นๆ คุยๆ แต่ประโยคเด็ด ที่จำได้ขึ้นใจ.. คือแน็กหันมา แล้วพูด "ปวดขี้อ่ะ" .. เปียก็เอ๋อสิคะ ก็พูดไป ฮะ อะไรนะ "ปวดขี้อะพี่ ปวดนานแล้ว" .. เปียพูดไรไม่ออก ได้แต่ อื้มมมม ไป เหอๆ...

วันแรกของทริป
อากาศร้อนๆ อับๆ ก็ไปที่ถ่ายแดจังกึมกะ วินเธอร์ สวยๆๆ.. พี่ต๊อดเป็นไกด์ที่น่ารักมากๆๆๆ ฮาสุดๆ เจอรี่ด้วย เป็นอะไรไม่รู้ แต่ที่รู้คือ ดูแลพวกเราดีมาก ทำทุกหน้าที่ ตั้งแต่ นับคน ขนของ แบกกระเป๋า จัดอาหาร คอยสวัสดีตอนลง-ขึ้น รถ ฯลฯ น่ารักมากๆๆๆ .. เสร็จแล้วก็ไปดินเนอร์กะพารัน... แต่ก็ เอ่ออ... เลทไป 2 ชม. พารันต้องนั่งคอย 2 ชม. เหอๆ แต่เค้าดีมากๆ ทั้งๆที่มีงานต่อ แต่ก็อยู่รออ่า 2 ชม.เลยนะ ไม่ใช่น้อยๆ แถมไปถึงก็ยังน่ารักมากๆอีก ยิ้มตลอดเวลา ทักทายกันอีก น่ารักจริงๆ โดยเฉพาะเอเจ.. 55 งานนี้เอเจได้ใจพวกเราไปครองเต็มๆ ก็แหม.. น่ารักซ๊า...... ทักทายพวกเราทุกคนเลย น่าร๊ากๆ พอมาถึงโรงแรม.. เก็บยของทำนู่นนี่เส็ดก็ลงมา จะไปซูเปอร์มาร์เก็ต.. ก็เจอพี่เอ็ม เลยให้พี่เอ๋มพาไป.. เพราะไปกันเองไม่ได้ พี่เอ็มก็.. "พี่ลงมาโทรศัพท์" แต่พี่เอ็มก็ใจดีง่ะ บอกว่าไปโทสับเส็ดแล้วจะพาไป และแล้ววว.. พี่เอ็มก็หายไป ก็ยืนเหวอกันอยู่ซักพัก พี่เอ็มก็ลงมาพร้อมกับรองเท้าคู่ใหม่..(ตอนแรกใส่รองเท้าของโรงแรม มานออกไม่ได้) .. พี่เอ็มใจดีมากๆๆๆอ๊า.. ปลื้มเลย พี่เอ็มก็พาเดินนนนๆๆๆๆ วนไปวนมา.. สุดท้าย พี่เอ็มก็ได้ของอยู่คนเดียว น้องๆที่อยากไป ไม่มีใครได้อะไรซ๊ากกกคน ... กลับห้อง นอนเม้าส์กะพี่ก้อย.. และก็หลับบบบบเป็นตาย

วันที่สอง
ไปไหนหว่า.. อ๋อ.. เอเวอร์แลนด์... ชอบมาก อากาศดีสุดๆ ไม่ร้อนเหมือนวันแรก ก็เล่นๆกันไป สนุกดี.. ฮาพี่กฤษกรี๊ดอ่า..มันส์.... และเงินจำนวนมากมายของเปีย ก็ถูกทิ้งไว้ ณ ที่แห่งนี้ เส็ดแล้วก็ไป ... กันต่อ เอ่ออออ.. ที่ไหนอ่า อะไร มุนๆ ซักอย่างมั้ง ไม่แน่ใจ ไปช็อปๆๆ ก็ได้แค่เสื้อตัว กระโปรงตัวล่ะ.. แต่.. ไม่ชอบเลย ไม่ชอบคนที่นั่นอ่า ไม่มีมารยาท โหดอีก.. ชิ โมโห เจอนักร้องด้วย.. ใครไม่รุ เดินสวนกัน หล่อดีๆ... เห็นของที่พี่กฤษได้มาแล้วอึ้งค่ะ.. เป็นตู้โทรศัพท์ ขอย้ำ ตู้ ค่ะ ตู้... ใหญ่ได้อีกอ่า... แล้วก็ไปกินอาหารเย็น ไก่ตุ๋นโสม.. ไม่หร่อยเลยอ่ะ... ที่สำคัญ กำลังนั่งกินๆอยู่ไง พนักงาน กระชากจานไปเก็บเลยอ่ะ ถึงกับอึ้งคับพี่น้อง.. โมโหอีกแล้วว ก็อื้ม ปล่อยมันไป..ประมานว่า เอ้อ อิ่มแล้วก็ได้ฟ๊า... ยังไม่เท่านั้น.. จะลงด้านล่าง.. ก็เดินออกจากโต๊ะ.. ยัยพนักงานคนเดิม ก็เดินชนอ่ะ ตัวแทบหมุน แล้วเดินผ่านไปเลย คือตอนนั้น ไม่ไหวแล้วว ยืนเท้าเอวมองหลังเลย(เค้าไม่ยอมหันหน้ามาให้มอง เดิวติ้วๆๆไปเลย ก็เลยต้องมองหลังแทน) ก็ยืนมองอยู่นาน จะรอให้หันหน้ามา แต่ก็ไม่หันมาซักที...คนอื่นๆก็เลยลากลงไป.. ถึงโรงแรม.. ก็ไปสิงห้องพี่จินนี่แป๊ปนึง ไปโทสับ แล้วพวกเราก็...... ไปซุปเปอร์กันอีกแล้วคร๊าฟฟ พี่ๆน่าร๊ากกอ๊า.. อุจ่าพาน้องดื้อๆไปเดินเล่น ถึงห้องก็... หลับเป็นตายกันอีกรอบค่ะ.... ประทับใจไปอีกวัน


เอ่อ... ตอนแรกก็อัพถึงวันที่ 3 แล้ว แต่ว่า ดูไปดูมา มานยาวเกิ๊นนนน... ไว้ค่อยเอาลงพรุ่งนี้เน้อ.. วันที่ 3 คอนเสิดๆๆ ฮี้ววว

ลืมบอกไป... ระหว่างเดินทางไปสถานที่ต่างๆ มีสาธิตวิธีการกิน องุ่น สาลี่ หมากฝรั่ง .. มันเป็นวิธีที่น่าอ้วกมากๆ แต่ก็เรียกเสียงฮาได้สุดๆเช่นกัน

ประทับใจมากๆๆๆๆๆๆ...
ร๊ากกก ทุกคน
คิดถึงทุกคน
งานเยอะโคดค่ะ... เด๋วสอบอีก เฮ่ออออ...

มิส

ขอข้ามเรื่องราวต่างๆมากมายที่เกิดขึ้นที่โคเรียก่อน
อยากอัพ แต่เวลามันไม่อำนวย

ก็ข้ามมาวันคอน.. เป็นเรื่องที่ค้างอยู่ในใจ ทำให้รู้สึกไม่ดีเลย

เป็นตอนที่หลังคอนฯจบ แล้วพี่กฤษก็สัมภาษณ์
ก็มีคำพูดนึงพี่พูดไป ประมาณว่า ไมค์แอบทำกระบองตกด้วย

.... คือยังไงล่ะ ความหมายที่เปียอยากสื่อ มันคือ

ถึงทำตก ทำพลาด.. แต่ก็ไม่เป็นไรนะ.. ทำดีที่สุดแล้ว
แล้วก็เห็นเค้าตั้งใจเต็มที่มากๆ เท่านี้ก็สุดยอดแล้ว

แต่ไหงคำพูดที่พูดออกไป.. มันถึงเป็นแบบนั้น
พอรู้ตัวเองหล่ะว่า ตื่นกล้องนิดนึง อีกอย่าง ยังพูดไม่จบด้วย
ก็ไม่รู้ มันเบลอๆ รู้ว่าพี่กฤษชักไมค์ไปพูดอะไรซักอย่าง ประมานว่า
พูดต่อประโยคที่เปียพูดไว้ (ในคความหมายที่เปียอยากสื่อ)

แต่มันก็ไม่ใช่คำพูดที่เปียพูดเอง.. คำพูดที่เปียพูด
มันสื่อได้เพียง เปียแซวเรื่องกระบอง
ทั้งๆที่ไม่ได้อยากให้เป็นงั้น.. แต่ใครจะมารู้กับเปียล่ะ
ใครจะมารู้ว่าเปียคิดยังไง ... โมโห-โกดตัวเอง แย่มากๆ

ถ้าใครได้เห็นออกอากาส ก็คงคิดว่าเปียแซวแหละ

ที่จริงเรื่องนี้มันก็ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไร
แต่ก็นั่นแหละ มันรู้สึกไม่ดี ลึกๆในใจ
ทั้งๆที่เราอยากให้กำลังใจเค้า .. แต่คำพูดเรามันไม่ใช่

เอาเถอะ..... เรื่องมานผ่านมาแล้ว ไม่มีใครมาสนใจ
เราบ้าของเราเอง หุหุ..

อยากให้รู้ว่า เป็นกำลังใจอยู่แล้ว (แล้วเค้าจะมารู้ได้ไง)
แล้ววันนั้นทั้งคู่ก็ทำได้เยี่ยมมากๆ ก่อนขึ้เวที นี่ตื่นเต้นแทนเลย
ไอ้เราก็กรี๊ดหูดับตับไหม้... ไม่รับรู้โลกภายนอกเลย หุหุ

เยี่ยมจริงๆ ดีใจแทน อีกขั้นของความสำเร็จ
โย่วๆ

ปล. คิดถึงทุกๆคนในทริปโคดๆ ตื่นมาแล้วไม่เจอทุกคน
เส้าได้อีก....

ช่วงที่ผ่านมางานเยอะมากกก.. ไม่ได้อัพไดเลย ต้องรีบเคลียร์งานเพื่อที่
จะไปเกาหลีกับฮอตเวฟ.. นั่งทำงานทั้งวันทั้งคืนกันเลยทีเดียว ไม่ได้
นอนเลย..
แต่ก็แอบแว๊ปๆไปหาลิงมา 2 ครั้ง หุหุ... น่ารักๆ งานแถลงข่าว
Rin ก็น่าร๊ากกได้อีก.. เจอตอนอยู่ข้างบน เค้ารอลิฟต์กันนานพอควร
ก็เลยได้รูปคู่กันไป แล้วเห็นไมค์มองกล้องนู้นที นี้ที แล้วไป นั่น นี่ อีก
ก็เลยถามไปว่า(กว่าจากล้าคุย) เหนื่อยไม๊เนี่ย.. ไมค์ก็หันมาทำหน้าที่
เรียกได้ว่า น่าร๊ากกโคด คือทำปาก ทำตา แล้วเหมือนพยักหน้าหน่อยๆ
รวมๆแล้วก็คือ คงจะตอบว่าเหนื่อยอะแหละ.. แล้วสักพัก เห็นผม
ด้านหน้าของไมค์ที่ทำแบบตกๆลงมาไม่เหมือนวันอื่น ก็เลยถามไปว่า
ทำไมวันนี้มียังงี้ด้วยอ่าไมค์ (จับผมตัวเอง) ไมค์ก็นิ่งไป 1 วิ ทำท่าคิด
แล้วก็อมยิ้มๆ ตอบว่า "แล้วแต่อารมณ์" ตามด้วยอมยิ้มเยอะๆอีก
เปียแบบ..เอ่อ อึ้งค่ะ 55 แต่น่ารักๆง่ะ พอถามเสร็จก็คิดนะว่ายุ่งกับเค้า
มากไปรึเปล่า แหะๆ.. ก็ไม่รู้ ไม่รู้ว่าประมาณไหนที่พูดได้ เพราะไม่ค่อย
ได้พูดอะไรเท่าไหร่ แต่ตอนนั้นพอเห็นปุ๊ป แล้วปากมันไปเองเลย..
สมองยังไม่ได้กลั่นกรอง เหอๆ.. แต่ท่าทางการตอบ ไม่ได้ดูน่ากลัว
อะไร ตรงกันข้ามอีก น่ารักมาก ถึงจะเป็นคำพูดที่กวนเล็กๆ แต่หน้าน่ารัก
ใช้ได้เลยล่ะ... ละลาย

พอลงมาข้างล่างตอนต่อแถวจะไปขอลายเซ็น ช่วงนี้ไม่ชอบเลยจริงๆ
ไม่ใช่อะไร.. คือแบบว่า เค้าให้ ลุกๆ นั่งๆ ตลอด.. แล้วไอ้เราก็ใส่กระ
โปรงไง มันไม่สะดวกอย่างแรง ที่จริงก็ไม่ใช่ความผิดคนอื่นหรอก
แต่ก็นะ.. ขอบ่นหน่อย หุหุ.. หลังๆก็ใช้คลานเอา จะยืนก็ไม่เอาล่ะ
เกรงใจข้างหลัง ขนาดอยากถ่ายรูป ก็ยังไม่กล้ายืนเลย สรุปก็ไม่ได้ถ่าย
เลยไม่ค่อยได้รับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง เสียดายเหมือนกัน เข่าก็เจ็บไปหมด

เอ้ออออ.. มันยังไม่จบ แต่พอแล้วเถอะ เรื่องที่ไทยง่ะ
ยาวได้อีก ยังไม่ได้อัพเรื่องเกาหลีเลย

ขอบอกเลยว่าทริปนี้สนุกมาก ประทับใจสุดๆ..
คิดว่าในชีวิตนี้คงไม่ได้มีอะไรที่ทำให้ประทับใจขนาดนี้ได้บ่อยๆแน่ๆ
มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากๆ พี่ๆทุกคนน่ารัก พี่อ้าย พี่ตูน พี่จินนี่ ทีมงาน
ฮอตเวฟ ทุกคน.. ใจดีมากก พี่ต๊อด เจอรี่(คนเกาหลี) ป๊าตุ๊ก ขี้สนิม
ทีมไกด์ ก็เช่นกัน พี่ๆจาก12plus อีก พี่นักข่าว 2 คนด้วย พี่โอ๋ด้วยสำ
คัญมากเลย พี่โอ๋คอยถ่ายพวกเราตลอด พี่แอร์อีก ทุกคนจริงๆ เอ่ยชื่อ
ไม่หมดเลย.....

และที่สำคัญสุดๆ ที่ทำให้ทริปนี้สนุกได้ขนาดนี้.. ต้องขอขอบคุณเลย
พี่เอ็ม พี่กฤษ... และอีกคนที่ขาดไม่ได้ แน็ค .. ทั้ง 3 คน คอยสร้างสีสัน
เรียกเสียงฮาได้ตลอดเวลา พี่ต๊อดด้วย..

สำหรับแน็คนี่เป็นอะไรที่อึ้งนะ ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ น้องน่ารักมาก
กวนอีก ตอนแรกนึกว่าจะเรียบร้อยๆ ขี้อาย พูดไม่เก่ง แต่ผิดหมดค่ะ
ตรงข้าม.. นั่งด้วยกันตอนขาไป ยังไม่รู้ว่าเป็นยังไง ก็แอบประทับใจเล็กๆ
ว่าอืมม.. น่ารักดี มีชวนคุย คุยเล่นอะไรยังงี้.. พออยู่ด้วยกัน 4 วัน รู้หมด
เลยค่ะ เป็นคนอะไรยังไง.. ขากลับก็นั่งด้วยกันอีก แต่ไม่เกร็งแระ..
ก็ไม่ค่อยได้คุยกะเเน็คเท่าไหร่หรอก.. (ถ้าเทียบกะหลายๆคน) แต่น้อง
น่ารักจริงๆ ไม่มีความเป็นดาราหลงเหลืออยู่ในทริปนี้เลย..

ส่วนพี่เอ็มก็ น่ารักมากกก... ใจดีที่สุด วันแรกที่ถึงโรงแรม ที่พี่เอ็มขึ้น
ไปเปลี่ยนรองเท้า เพราะพวกเราอยากไปซื้อขนม พี่เอ็มเลยไปเปลี่ยน
แล้วพาไป ตอนนั้นประทับใจสุดๆเลยนะ อยากไปไหน พี่เอ็มพาไปหมด
(ยกเว้นไปผับ.. พี่เอ็มห้ามอะ ไม่ยอมให้เดินลงไป) ก็เดินตากฝนกันไป..

พี่กฤษน่ารักเหมือนกัน.. หล่อนะเนี่ยย ฮี้ววว.. เข้าขากะแน็คได้ดีทีเดียว
ฮาๆมาก พี่กฤษง่ะ.. ซื้อของแต่ละอย่างก็นะ ใหญ่ได้อีก

พี่อ้าย พี่ตูน พี่จินนี่ ใจดีกับเปีย+ทุกๆคนมากๆ รักพี่ๆนะค๊า...

รู้สึกว่ามันยาวไปแล้ว.. สงสัยต้องมีหลายภาค..
วันนี้ลงรูปก่อนละกัน


เกาะนามิ (รึเป่าหว่า?)


กอล์ฟ ไมค์ หล่อเสมอออ แน็คจะหันไปไหนคร๊าฟฟฟ ..


Ps.. ยังไม่มีรูปพี่ๆทีมงาน + เพื่อนๆ + ถ่ายรวมมาลง
เพราะทะเลาะก่าเมมอยู่ เจี๊ยบจ๋า อ้อจ๋า.. เมมทั้งคู่ มีไวรัส
ตัวน้อยๆ เต็มไปหมดนะจ๊ะ ..

ไว้เด็วเอามาลงน๊าๆๆ ภาพแห่งความประทับใจ

คิดถึงทุกคนนนน

เมื่อวาน ป๊าทำเปียอึ้งค้าง.. คือว่าฝนตก แล้วหลังคาห้องที่ต่อเติมใหม่
มันรั่วอ่ะ ป๊าก็จัดการเลย... ขึ้นๆๆ แล้วก็ปีนไปบนหลังคาอ่ะ คือ อึ้งค่ะ
ฝนตก.. หลังคาก็ลื่น แล้วมือป๊า ข้างนึงถือเทียน อีกข้างถือร่ม แล้วก็เดินๆ
ไปบนหลังคาอ่ะ.. ม๊ากะเปียนี่แบบ เรียกใหญ่ แต่ป๊าไม่ฟัง.. ยังคงเดินต่อ..
คือแค่ไปหลังคาเวลาปกติก็หัวใจจะวายแล้ว แต่นี่ ฝนตกด้วย... ห่วง
ห่วงมากๆๆ.. ก็ผ่านไปด้วยดีแหละ แต่คราวหลังป๊าอย่าทำแบบนี้อีกเลยนะ..
มันจะรั่วก็ปล่อยมันไป ยังงี้อันตรายเกิน.....

มาถึง ลิงกี้ !!
เมื่อวานไปเรียนสาย เรียนทันอยู่ 3 หน้ามั้ง ไม่เกิน 5 แน่ๆ.. ขอบคุณเพื่อนๆ
ที่เช็คชื่อให้คร๊าฟฟฟ.. เรียนเส็ดก็กินข้าวค่ะ คิดๆๆๆ ว่าจะไปไหน.. ไอสปาย
ไม่รู้ว่าที่ไหน แต่ป็อป.. เย็น+ไกล+รถติด .. กินข้าวไปด้วยความเครียด
(ขนาดน้านน) พอรู้แล้วก็บึ่งงงเลยค่ะ.. โทหาใคร ก็ไม่สามารถไปได้กัน
ทุกคนเลย ก็ๆ เสี่ยงโทหาเจี๊ยบ.. ฟลุคค่ะ ลยไปกัน --- หนทางลำบากเล็กๆ

รอนานนิดๆถึงเจอ ประตูเปิดค้างไว้ ก็เหงไมค์จับๆเสื้อดูกระจก.. ซักพัก มองไปด้านบน
เห็นพี่แพร กะ ชายเสื้อขาวกำลังเดินขึ้น ก็สะกิดเจี๊ยบ บอกว่า ไมค์-พี่แพร แต่เจี๊ยบ
ไม่ทันเห็น... ซักพักอเกน.. ไมค์เดินออกมาจากประตูสตูพร้อมกะช่างภาพ..
เปียเอ๋อเลย.. งง .. ไมค์มาจากไหน ไม่เห็นตอนเดินลง แถมยังใส่เสื้อดำอีกตังหาก
ก็งงต่อไป .. และก็ลืมว่าตัวเอง งง อยู่เมื่อเห็นไมค์แอคท่าถ่ายรูปต่างๆ..
แอคหลายท่ามากกก.. น่ารักสุดๆ ถ่ายเส็ดก็เดินขึ้นไป.. เปียกะเจี๊ยบ นิ่งกันอีกแล้ว..
นิ่งจริงๆ ได้แต่ยืนมองเฉยๆ.. อยู่ในสถานการณ์ที่คิดว่า ทักได้นะ.. เพราะทักของ
เปียกะเจี๊ยบ ก็คงไม่มากไปกว่า ยิ้ม หรือ หวัดดี หรอก แต่ก็เฉยกัน.. ไมค์ก็เฉยได้อีก
55 เดินผ่านเร๊ยยย กร๊ากก.. (ทุกๆครั้งที่ได้พบเธอ ไม่ทักฉันสักคำไม่เคย...
แค่เพียงจะมองตา--ไม่เลย)

ก็เม่ทัก ทั้งด้วยความเกรงใจ เพราะเป็นเวลางาน กลัวจะทำเค้าช้า..
และอีกส่วน..ส่วนเล็กๆ ก็ยังคงเป็นเพราะความไม่กล้าของตัวเองเนี่ยแหละ
ก็ต้องทำใจต่อไป.. แต่ก็แอบๆหวัง-คิด ว่าตอนกลับ คงได้ บ๊ายบาย ซักนิดนึง
ได้เห็นหน้าเต็มๆ พร้อมบ๊ายบาย.. แค่นี้ก็พอแร้ววว

และแล้ว.. พี่แพรพร้อมชายเสื้อขาวก็ลงมาชั้น2 แล้วเดินเข้าไป เปียอึ้งอีกรอบ
กอล์ฟ!!!! ... ง่ะ งงกับตัวเอง ตาฝ้าเฟืองขนาดนั้น แต่ๆๆ.. กอล์ฟใส่เสื้อขาวแขนยาว
แบบที่ไมค์ใส่บ่อยๆนี่นา.. เปียเลยคิดว่าเป็นไมค์(แค่สีผมก็ไม่เหมือนกันแร้ววววว)
ก็ไปเดินเล่น 5 วิ พอหันกลับมา เห็นพี่ตากล้อง.. ก็ไม่อะไร แต่หลังพี่ตากล้องนี่สิ
อ๊ากกก.. เลยยิ้มน้อยๆให้ไป เพราะต้องเดินสวนกัน มีโอกาสทัก..ก็ทักซะ
(แบบนี้เรียกว่าทักได้ใช่ไม๊คะ) กอล์ฟก็ยิ้มน้อยๆ-ปานกลาง กลับมาเช่นกัน

พี่ตากล้องก็ถ่ายรูปกอล์ฟไป เรื่อยๆ.. กอล์ฟแอคท่าไม่เยอะเท่าไมค์ แต่หล่อไม่แพ้กัน
แน่นอน ถ่ายเส็ด.. ก็เดินเข้าประตู ทางที่ ปจ ยืนอยู่ พี่ตากล้องก็พูด.. อ้าว ทำไม
ไม่ทักเค้าล่ะ(พี่เค้าเห็นมารอนานแร้ว)ก็ตอบไป แหะๆ.. แค่นี้ก็พอแล้วค่ะ พี่เค้าก็งงๆ
แล้วเดินตามกอล์ฟไป

เค้าขึ้นไปสัมภาษณ์กันง่า นานมากกก.. มีน้าคนนึงเดินมาพูดว่า ยัยเจ้คนนี้สัมพาดนาน..
ก็นะ... คงจะนานจริงๆล่ะ เพราะไมค์บิดขี้เกียจไปหลายรอบ.. จากนั่งเฉยๆ ก็เริ่มยุกยิกๆๆ
แล้วก็ยังลงมาเข้าห้องน้ามอีก... รวมเวลาในการสัมภาษณ์ก็ 1 ชมกว่าๆ

และแล้ววว ความหวังของวันนี้ก็มาถึง ตอนกลับๆๆๆ เย้ๆ ตอนกลับ ไมค์ออกมาก็ยื่นขนมให้
ไมค์แอบงง ก็มองหน้ามา ประมานว่าอะไร พูดพึมพำๆ บลาๆๆ ฟังไม่ออก เเล้วก็ ยิ้ม รับ
ขอบคุณ แล้วเดินไป ก็ถามตามหลังไปว่าเหนื่อยไม๊ ไมค์ก็หยุดแล้วหันมาตอบว่า ไม่..
ท่านั้น เท่ได้อีกอ่ะ.. น่าร๊ากกมาก (เจี๊ยบบอกบายไมค์ แต่เปียเบลอ)

เปียก็ไปที่่ะ แต่เจี๊ยบรอกอล์ฟออกมา.. ก็ไปที่รถปุ๊ป ชาวบ้านแถวนั้นตอนแรกมี2คน
หลังๆก็มหาศาลมาก อึ้ง อเกนแอนด์อเกน ก็เลยได้แต่ยืนห่างๆ และมองๆ .. หันมาสบตา
(ผ่านแว่นดำ)บ้าง 2.3ครั้ง เอาน่า แค่นี้ก็พอแระ เนอะ.. เค้าก็ขอถ่ายรูปไมค์กัน คู่บ้าง
เดี่ยวบ้าง ถ่ายเส็ดก็ยืนค้าง.. หยุดอยู่อย่างนั้น แต่พอกอล์ฟมา ก็หายไปหากอล์ฟกัน
ส่วนนึง(ส่วนที่เยอะ) ก็รุมๆ จนพี่เเพรต้องลงมาพากอล์ฟขึ้นรถ
(เจี๊ยบอยู่ไหน ทำอะไรเปียไม่รุเรื่องเลย)

และแล้ว ความหวังเปียที่จะได้บ๊ายบาย ก็พังทลายไปเลย..เพราะจำนวนชาวบ้านที่มากมาย
ยืนออกันอยู่ตรงประตูรถตู้ ตอนนั้นจำไม่ได้เลยว่า เกิดไรขึ้นบ้าง มึน งง
แต่ก่อนประตูรถจะปิดลง ก็เห็นหน้าไมค์ล่ะ...

จบกันไปสำหรับวันนี้ .. วันหลังยังจะหวังกับตอนกลับได้อีกไม๊ง่า...
ตอนอื่นก็เกรงใจ+ไม่กล้า แต่ตอนกลับก็เปงงี้..
เอาเถอะ... อนาคตยังมาไม่ถึง อย่าเพิ่งไปคิด

ไมค์น่ารักมากวันนี้.. โดยเฉพาะตอนหันมาตอบ กรี๊ดด.. ภาพติดตา
เท่จริงๆนะ.. ขอกรี๊ดอีกที กรี๊ดดดด...

ได้ข่าวว่าเจี๊ยบก็เหม่อถึงกอล์ฟข้ามวันข้ามคืนกันเลยทีเดียว 55

อัพยาวแล้ว.. พอเถอะ
ถ้ามีอะไรจะมาอีดิทใหม่


** ถ้ายังไม่รู้จักกันดีพอ อย่าเพิ่งมาตัดสินกัน**

วันนี้ ลืมทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเลย
หนังสือ มือถือ แว่น เสื้อกันหนาว บลาๆๆ...
ตอนเย็นฝนตกอีก.. เมื่อวานกะวันพุธ ให้ป๊ามารับ
ทีวันนี้ ฝนตก ดั๊นนนน..ต้องกลับเอง เหนื่อยค่ะ

.. และก็เป็นเหมือนทุกๆวัน ยังคงคิดถึงเกาหลีไม่จาง 555 ..
เชื่อว่าหลายๆคนก็คงเป็นเหมือนกัน..
ฮอตเวฟเอารูปมาลงแล้ว...
http://gallery.hotwave.fm/v/cheer_golf_mike/
ไปดูกันได้ครับบบ...

ทริปนี้สุดยอดของที่สุด..
สนุก มันส์ ฮา ประทับใจ ทุกๆอย่างเลย

วันพุธ ไปถึงสนามบิน.. ก็เริ่มรับรู้ถึงความรู้สึกดีๆแล้วล่ะ แบบว่าพี่ทีมงานเป็นกันเองมากๆ น่ารัก .. วันแรกก็ยืนมึนกะพี่ก้อย 2 คน ยังไม่ค่อยได้คุยกะใคร พอขึ้นไปบนเครื่องก็..อ้าววว ข้างซ้ายเป็นโบ ข้างขวาก็แน็ก คุยกะโบเรื่อยๆ แต่ก็หันไปคุยกะแน็กบ้าง กลัวน้องเหงา 55 .. แน็กก็น่ารักนะ มีชวนคุยเรื่อยๆ เรียกให้ดูท้องฟ้า บลาๆ คือตอนแรก ไม่รู้ว่าแน็กเป็นยังไง ก็นึกว่าจะนิ่งๆ เงียบๆ พูดไม่ค่อยเก่ง เรียบร้อย อะไรประมาณนั้น.. แต่.... ไม่ใช่เลยอ่า ตรงข้ามสุดๆ คุยเรื่อง G เรื่องกอล์ฟไมค์บ้าง.. เเน็กบอกเคยขึ้นคอนฯ เคย.... รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ เพราะแน็กเคยอยู่G หรืออะไรประมาณนี้แหละ ตอนนั้นไม่ค่อยได้ฟัง เพราะมัวแต่คำนวณอายุแน็ก.. คือแบบ ตั้งแต่กอล์ฟไมค์อยู่G มานก็นานมากแล้ว แล้วตอนนั้นก็ยังเด็กๆอยู่เลย.. แล้วคิดดู แน็กจะอายุเท่าไหร่ล่ะตอนนั้น... เพราะนี่ก็เพิ่งจะ 14 เอง ก็หลับๆ ตื่นๆ คุยๆ แต่ประโยคเด็ด ที่จำได้ขึ้นใจ.. คือแน็กหันมา แล้วพูด "ปวดขี้อ่ะ" .. เปียก็เอ๋อสิคะ ก็พูดไป ฮะ อะไรนะ "ปวดขี้อะพี่ ปวดนานแล้ว" .. เปียพูดไรไม่ออก ได้แต่ อื้มมมม ไป เหอๆ...

วันแรกของทริป
อากาศร้อนๆ อับๆ ก็ไปที่ถ่ายแดจังกึมกะ วินเธอร์ สวยๆๆ.. พี่ต๊อดเป็นไกด์ที่น่ารักมากๆๆๆ ฮาสุดๆ เจอรี่ด้วย เป็นอะไรไม่รู้ แต่ที่รู้คือ ดูแลพวกเราดีมาก ทำทุกหน้าที่ ตั้งแต่ นับคน ขนของ แบกกระเป๋า จัดอาหาร คอยสวัสดีตอนลง-ขึ้น รถ ฯลฯ น่ารักมากๆๆๆ .. เสร็จแล้วก็ไปดินเนอร์กะพารัน... แต่ก็ เอ่ออ... เลทไป 2 ชม. พารันต้องนั่งคอย 2 ชม. เหอๆ แต่เค้าดีมากๆ ทั้งๆที่มีงานต่อ แต่ก็อยู่รออ่า 2 ชม.เลยนะ ไม่ใช่น้อยๆ แถมไปถึงก็ยังน่ารักมากๆอีก ยิ้มตลอดเวลา ทักทายกันอีก น่ารักจริงๆ โดยเฉพาะเอเจ.. 55 งานนี้เอเจได้ใจพวกเราไปครองเต็มๆ ก็แหม.. น่ารักซ๊า...... ทักทายพวกเราทุกคนเลย น่าร๊ากๆ พอมาถึงโรงแรม.. เก็บยของทำนู่นนี่เส็ดก็ลงมา จะไปซูเปอร์มาร์เก็ต.. ก็เจอพี่เอ็ม เลยให้พี่เอ๋มพาไป.. เพราะไปกันเองไม่ได้ พี่เอ็มก็.. "พี่ลงมาโทรศัพท์" แต่พี่เอ็มก็ใจดีง่ะ บอกว่าไปโทสับเส็ดแล้วจะพาไป และแล้ววว.. พี่เอ็มก็หายไป ก็ยืนเหวอกันอยู่ซักพัก พี่เอ็มก็ลงมาพร้อมกับรองเท้าคู่ใหม่..(ตอนแรกใส่รองเท้าของโรงแรม มานออกไม่ได้) .. พี่เอ็มใจดีมากๆๆๆอ๊า.. ปลื้มเลย พี่เอ็มก็พาเดินนนนๆๆๆๆ วนไปวนมา.. สุดท้าย พี่เอ็มก็ได้ของอยู่คนเดียว น้องๆที่อยากไป ไม่มีใครได้อะไรซ๊ากกกคน ... กลับห้อง นอนเม้าส์กะพี่ก้อย.. และก็หลับบบบบเป็นตาย

วันที่สอง
ไปไหนหว่า.. อ๋อ.. เอเวอร์แลนด์... ชอบมาก อากาศดีสุดๆ ไม่ร้อนเหมือนวันแรก ก็เล่นๆกันไป สนุกดี.. ฮาพี่กฤษกรี๊ดอ่า..มันส์.... และเงินจำนวนมากมายของเปีย ก็ถูกทิ้งไว้ ณ ที่แห่งนี้ เส็ดแล้วก็ไป ... กันต่อ เอ่ออออ.. ที่ไหนอ่า อะไร มุนๆ ซักอย่างมั้ง ไม่แน่ใจ ไปช็อปๆๆ ก็ได้แค่เสื้อตัว กระโปรงตัวล่ะ.. แต่.. ไม่ชอบเลย ไม่ชอบคนที่นั่นอ่า ไม่มีมารยาท โหดอีก.. ชิ โมโห เจอนักร้องด้วย.. ใครไม่รุ เดินสวนกัน หล่อดีๆ... เห็นของที่พี่กฤษได้มาแล้วอึ้งค่ะ.. เป็นตู้โทรศัพท์ ขอย้ำ ตู้ ค่ะ ตู้... ใหญ่ได้อีกอ่า... แล้วก็ไปกินอาหารเย็น ไก่ตุ๋นโสม.. ไม่หร่อยเลยอ่ะ... ที่สำคัญ กำลังนั่งกินๆอยู่ไง พนักงาน กระชากจานไปเก็บเลยอ่ะ ถึงกับอึ้งคับพี่น้อง.. โมโหอีกแล้วว ก็อื้ม ปล่อยมันไป..ประมานว่า เอ้อ อิ่มแล้วก็ได้ฟ๊า... ยังไม่เท่านั้น.. จะลงด้านล่าง.. ก็เดินออกจากโต๊ะ.. ยัยพนักงานคนเดิม ก็เดินชนอ่ะ ตัวแทบหมุน แล้วเดินผ่านไปเลย คือตอนนั้น ไม่ไหวแล้วว ยืนเท้าเอวมองหลังเลย(เค้าไม่ยอมหันหน้ามาให้มอง เดิวติ้วๆๆไปเลย ก็เลยต้องมองหลังแทน) ก็ยืนมองอยู่นาน จะรอให้หันหน้ามา แต่ก็ไม่หันมาซักที...คนอื่นๆก็เลยลากลงไป.. ถึงโรงแรม.. ก็ไปสิงห้องพี่จินนี่แป๊ปนึง ไปโทสับ แล้วพวกเราก็...... ไปซุปเปอร์กันอีกแล้วคร๊าฟฟ พี่ๆน่าร๊ากกอ๊า.. อุจ่าพาน้องดื้อๆไปเดินเล่น ถึงห้องก็... หลับเป็นตายกันอีกรอบค่ะ.... ประทับใจไปอีกวัน


เอ่อ... ตอนแรกก็อัพถึงวันที่ 3 แล้ว แต่ว่า ดูไปดูมา มานยาวเกิ๊นนนน... ไว้ค่อยเอาลงพรุ่งนี้เน้อ.. วันที่ 3 คอนเสิดๆๆ ฮี้ววว

ลืมบอกไป... ระหว่างเดินทางไปสถานที่ต่างๆ มีสาธิตวิธีการกิน องุ่น สาลี่ หมากฝรั่ง .. มันเป็นวิธีที่น่าอ้วกมากๆ แต่ก็เรียกเสียงฮาได้สุดๆเช่นกัน

ประทับใจมากๆๆๆๆๆๆ...
ร๊ากกก ทุกคน
คิดถึงทุกคน
งานเยอะโคดค่ะ... เด๋วสอบอีก เฮ่ออออ...

มิส

ขอข้ามเรื่องราวต่างๆมากมายที่เกิดขึ้นที่โคเรียก่อน
อยากอัพ แต่เวลามันไม่อำนวย

ก็ข้ามมาวันคอน.. เป็นเรื่องที่ค้างอยู่ในใจ ทำให้รู้สึกไม่ดีเลย

เป็นตอนที่หลังคอนฯจบ แล้วพี่กฤษก็สัมภาษณ์
ก็มีคำพูดนึงพี่พูดไป ประมาณว่า ไมค์แอบทำกระบองตกด้วย

.... คือยังไงล่ะ ความหมายที่เปียอยากสื่อ มันคือ

ถึงทำตก ทำพลาด.. แต่ก็ไม่เป็นไรนะ.. ทำดีที่สุดแล้ว
แล้วก็เห็นเค้าตั้งใจเต็มที่มากๆ เท่านี้ก็สุดยอดแล้ว

แต่ไหงคำพูดที่พูดออกไป.. มันถึงเป็นแบบนั้น
พอรู้ตัวเองหล่ะว่า ตื่นกล้องนิดนึง อีกอย่าง ยังพูดไม่จบด้วย
ก็ไม่รู้ มันเบลอๆ รู้ว่าพี่กฤษชักไมค์ไปพูดอะไรซักอย่าง ประมานว่า
พูดต่อประโยคที่เปียพูดไว้ (ในคความหมายที่เปียอยากสื่อ)

แต่มันก็ไม่ใช่คำพูดที่เปียพูดเอง.. คำพูดที่เปียพูด
มันสื่อได้เพียง เปียแซวเรื่องกระบอง
ทั้งๆที่ไม่ได้อยากให้เป็นงั้น.. แต่ใครจะมารู้กับเปียล่ะ
ใครจะมารู้ว่าเปียคิดยังไง ... โมโห-โกดตัวเอง แย่มากๆ

ถ้าใครได้เห็นออกอากาส ก็คงคิดว่าเปียแซวแหละ

ที่จริงเรื่องนี้มันก็ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไร
แต่ก็นั่นแหละ มันรู้สึกไม่ดี ลึกๆในใจ
ทั้งๆที่เราอยากให้กำลังใจเค้า .. แต่คำพูดเรามันไม่ใช่

เอาเถอะ..... เรื่องมานผ่านมาแล้ว ไม่มีใครมาสนใจ
เราบ้าของเราเอง หุหุ..

อยากให้รู้ว่า เป็นกำลังใจอยู่แล้ว (แล้วเค้าจะมารู้ได้ไง)
แล้ววันนั้นทั้งคู่ก็ทำได้เยี่ยมมากๆ ก่อนขึ้เวที นี่ตื่นเต้นแทนเลย
ไอ้เราก็กรี๊ดหูดับตับไหม้... ไม่รับรู้โลกภายนอกเลย หุหุ

เยี่ยมจริงๆ ดีใจแทน อีกขั้นของความสำเร็จ
โย่วๆ

ปล. คิดถึงทุกๆคนในทริปโคดๆ ตื่นมาแล้วไม่เจอทุกคน
เส้าได้อีก....

ช่วงที่ผ่านมางานเยอะมากกก.. ไม่ได้อัพไดเลย ต้องรีบเคลียร์งานเพื่อที่
จะไปเกาหลีกับฮอตเวฟ.. นั่งทำงานทั้งวันทั้งคืนกันเลยทีเดียว ไม่ได้
นอนเลย..
แต่ก็แอบแว๊ปๆไปหาลิงมา 2 ครั้ง หุหุ... น่ารักๆ งานแถลงข่าว
Rin ก็น่าร๊ากกได้อีก.. เจอตอนอยู่ข้างบน เค้ารอลิฟต์กันนานพอควร
ก็เลยได้รูปคู่กันไป แล้วเห็นไมค์มองกล้องนู้นที นี้ที แล้วไป นั่น นี่ อีก
ก็เลยถามไปว่า(กว่าจากล้าคุย) เหนื่อยไม๊เนี่ย.. ไมค์ก็หันมาทำหน้าที่
เรียกได้ว่า น่าร๊ากกโคด คือทำปาก ทำตา แล้วเหมือนพยักหน้าหน่อยๆ
รวมๆแล้วก็คือ คงจะตอบว่าเหนื่อยอะแหละ.. แล้วสักพัก เห็นผม
ด้านหน้าของไมค์ที่ทำแบบตกๆลงมาไม่เหมือนวันอื่น ก็เลยถามไปว่า
ทำไมวันนี้มียังงี้ด้วยอ่าไมค์ (จับผมตัวเอง) ไมค์ก็นิ่งไป 1 วิ ทำท่าคิด
แล้วก็อมยิ้มๆ ตอบว่า "แล้วแต่อารมณ์" ตามด้วยอมยิ้มเยอะๆอีก
เปียแบบ..เอ่อ อึ้งค่ะ 55 แต่น่ารักๆง่ะ พอถามเสร็จก็คิดนะว่ายุ่งกับเค้า
มากไปรึเปล่า แหะๆ.. ก็ไม่รู้ ไม่รู้ว่าประมาณไหนที่พูดได้ เพราะไม่ค่อย
ได้พูดอะไรเท่าไหร่ แต่ตอนนั้นพอเห็นปุ๊ป แล้วปากมันไปเองเลย..
สมองยังไม่ได้กลั่นกรอง เหอๆ.. แต่ท่าทางการตอบ ไม่ได้ดูน่ากลัว
อะไร ตรงกันข้ามอีก น่ารักมาก ถึงจะเป็นคำพูดที่กวนเล็กๆ แต่หน้าน่ารัก
ใช้ได้เลยล่ะ... ละลาย

พอลงมาข้างล่างตอนต่อแถวจะไปขอลายเซ็น ช่วงนี้ไม่ชอบเลยจริงๆ
ไม่ใช่อะไร.. คือแบบว่า เค้าให้ ลุกๆ นั่งๆ ตลอด.. แล้วไอ้เราก็ใส่กระ
โปรงไง มันไม่สะดวกอย่างแรง ที่จริงก็ไม่ใช่ความผิดคนอื่นหรอก
แต่ก็นะ.. ขอบ่นหน่อย หุหุ.. หลังๆก็ใช้คลานเอา จะยืนก็ไม่เอาล่ะ
เกรงใจข้างหลัง ขนาดอยากถ่ายรูป ก็ยังไม่กล้ายืนเลย สรุปก็ไม่ได้ถ่าย
เลยไม่ค่อยได้รับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง เสียดายเหมือนกัน เข่าก็เจ็บไปหมด

เอ้ออออ.. มันยังไม่จบ แต่พอแล้วเถอะ เรื่องที่ไทยง่ะ
ยาวได้อีก ยังไม่ได้อัพเรื่องเกาหลีเลย

ขอบอกเลยว่าทริปนี้สนุกมาก ประทับใจสุดๆ..
คิดว่าในชีวิตนี้คงไม่ได้มีอะไรที่ทำให้ประทับใจขนาดนี้ได้บ่อยๆแน่ๆ
มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากๆ พี่ๆทุกคนน่ารัก พี่อ้าย พี่ตูน พี่จินนี่ ทีมงาน
ฮอตเวฟ ทุกคน.. ใจดีมากก พี่ต๊อด เจอรี่(คนเกาหลี) ป๊าตุ๊ก ขี้สนิม
ทีมไกด์ ก็เช่นกัน พี่ๆจาก12plus อีก พี่นักข่าว 2 คนด้วย พี่โอ๋ด้วยสำ
คัญมากเลย พี่โอ๋คอยถ่ายพวกเราตลอด พี่แอร์อีก ทุกคนจริงๆ เอ่ยชื่อ
ไม่หมดเลย.....

และที่สำคัญสุดๆ ที่ทำให้ทริปนี้สนุกได้ขนาดนี้.. ต้องขอขอบคุณเลย
พี่เอ็ม พี่กฤษ... และอีกคนที่ขาดไม่ได้ แน็ค .. ทั้ง 3 คน คอยสร้างสีสัน
เรียกเสียงฮาได้ตลอดเวลา พี่ต๊อดด้วย..

สำหรับแน็คนี่เป็นอะไรที่อึ้งนะ ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ น้องน่ารักมาก
กวนอีก ตอนแรกนึกว่าจะเรียบร้อยๆ ขี้อาย พูดไม่เก่ง แต่ผิดหมดค่ะ
ตรงข้าม.. นั่งด้วยกันตอนขาไป ยังไม่รู้ว่าเป็นยังไง ก็แอบประทับใจเล็กๆ
ว่าอืมม.. น่ารักดี มีชวนคุย คุยเล่นอะไรยังงี้.. พออยู่ด้วยกัน 4 วัน รู้หมด
เลยค่ะ เป็นคนอะไรยังไง.. ขากลับก็นั่งด้วยกันอีก แต่ไม่เกร็งแระ..
ก็ไม่ค่อยได้คุยกะเเน็คเท่าไหร่หรอก.. (ถ้าเทียบกะหลายๆคน) แต่น้อง
น่ารักจริงๆ ไม่มีความเป็นดาราหลงเหลืออยู่ในทริปนี้เลย..

ส่วนพี่เอ็มก็ น่ารักมากกก... ใจดีที่สุด วันแรกที่ถึงโรงแรม ที่พี่เอ็มขึ้น
ไปเปลี่ยนรองเท้า เพราะพวกเราอยากไปซื้อขนม พี่เอ็มเลยไปเปลี่ยน
แล้วพาไป ตอนนั้นประทับใจสุดๆเลยนะ อยากไปไหน พี่เอ็มพาไปหมด
(ยกเว้นไปผับ.. พี่เอ็มห้ามอะ ไม่ยอมให้เดินลงไป) ก็เดินตากฝนกันไป..

พี่กฤษน่ารักเหมือนกัน.. หล่อนะเนี่ยย ฮี้ววว.. เข้าขากะแน็คได้ดีทีเดียว
ฮาๆมาก พี่กฤษง่ะ.. ซื้อของแต่ละอย่างก็นะ ใหญ่ได้อีก

พี่อ้าย พี่ตูน พี่จินนี่ ใจดีกับเปีย+ทุกๆคนมากๆ รักพี่ๆนะค๊า...

รู้สึกว่ามันยาวไปแล้ว.. สงสัยต้องมีหลายภาค..
วันนี้ลงรูปก่อนละกัน


เกาะนามิ (รึเป่าหว่า?)


กอล์ฟ ไมค์ หล่อเสมอออ แน็คจะหันไปไหนคร๊าฟฟฟ ..


Ps.. ยังไม่มีรูปพี่ๆทีมงาน + เพื่อนๆ + ถ่ายรวมมาลง
เพราะทะเลาะก่าเมมอยู่ เจี๊ยบจ๋า อ้อจ๋า.. เมมทั้งคู่ มีไวรัส
ตัวน้อยๆ เต็มไปหมดนะจ๊ะ ..

ไว้เด็วเอามาลงน๊าๆๆ ภาพแห่งความประทับใจ

คิดถึงทุกคนนนน