Storythai

วันนี้ตื่นมาตอนเที่ยงตรง.. มานั่งเล่นคอม ซักแป๊ปพี่บอกเรื่องบิ๊ก..
ช็อค ค่ะ ตกใจมาก และยังไม่อยากจะเชื่อ.. พอเปิดเข้าเด็กดี ก็ อืม...

ตลอดเวลา ก็หวังมาตลอดว่า คงมีซักวัน ที่เค้าจะมาเป็นเหมือนเดิม
มาร้องเพลงเสียงอ้อนๆ แบบเดิม มาทำตัวน่ารักมากๆอย่างที่เคยทำ
หวังมาตลอด..คิดว่าซักวันคงต้องมีวันนั้น..

ที่จริงเราเองก็ไม่ได้เป็นแฟนคลับดีทูบี หรอก.. ตอนแรกออกแนว
ไม่ชอบ.. ถึงขั้นเกลียดด้วยซ้ำ.. แต่เพราะบิ๊ก มาเป็นแบบนี้เราถึงคิดได้
เหมือนเป็นครูของเปีย สอนเปียเรื่องการมองคน.. พอบิ๊กมาเป็นแบบนี้
เลยได้ศึกษาอะไรต่างๆเกี่ยวกับดีทูบี... แล้วก็รู้สึกผิด ที่เกลียดเค้า
ว่าเค้ามาตลอด ทั้งๆที่พวกเค้ายังไม่ได้ทำอะไรให้เราเลย และเราเอง
ก็ไม่แม้แต่กระทั่ง จะลองมองพวกเค้า แต่ก็เกลียดเค้าซะเเล้ว..

พอหลังจากผ่านเหตุการณ์นี้แล้ว.. ก็ทำให้เปียเปลี่ยนไปล่ะ
ไม่เคยจะเกลียดใครก่อน โดยที่ยังไม่รู้จักเค้าดีพอ
อย่างที่เปียอัพลงท้ายไว้ตลอด
" ถ้าไม่รู้จักกันดีพอ ก็อย่าเพิ่งมาตัดสินกัน "
ประโยคนี้ก็เกิดขึ้นได้เพราะเรื่องนี้ล่ะ และก็เป็นประโยค
..ที่สอนเปียมาตลอด..

...มันมีอะไรมากมายยยในความรู้สึก...

แม้ว่าวันนี้เธอจะอยู่แสนไกล แต่ความทรงจำดีๆนั้นไม่เคยจางหาย
ตราบที่ดาวเต็มฟ้าเธอยังคงวนเวียนในหัวใจ หลับให้สบายซักวันคงพบกัน

ขอแสดงความเสียใจกับครอบครัวของบิ๊กด้วยนะคะ

-----
ความรู้สึกมากมาย ที่เขียนออกมาไม่หมด

หลับให้สบาย