Storythai

เมื่อวานไปงานmoney expo มา.. เป็นวันที่รอคอยมากๆ
คิดว่าได้เจอชัวร์แน่งานนี้.. (ถ้าพลาดอีกคราวนี้น้ำตาตกในแน่ๆ)
เวทีงานนี้เล็กมาก คนก็อัดๆกันตอนกอล์ฟไมค์ขึ้น.. ตอนแรกกะว่างานวันนี้
อยากอยู่ใกล้ๆเวที อยากเห็นหน้าใกล้ๆให้หายคิดถึง 555+
แต่พอเห็นความแออัดนั่นแล้วก็  เอิ่ม.. ด้านหลังเหมือนเดิมก็ได้ค่ะ
งานนี้ร้องเล่นเต้นฮากันไป.. แหกปากตะโกนร้องเพลง  มันส์อ๊าๆๆ..
ช่วงแรกๆ ถึงกลางๆ ไม่ได้รับการทักทายอะไรเลย T__T  มีเพียงสายตา
บ้างเล็กน้อยมั้ง(หรือไม่มีเลย??)   แต่พอหลังๆ ก็กรี๊ดๆ กะพี่ทิพ แทบตกเก้าอี้อ่า
ไมค์หยุดยืนแล้วก็มองมา.. มอง มอง.. พี่ทิพก็รีบโบกมือ  เปียก็ชี้ๆไปที่กระดาษคำว่า
"คิดถึง" โบกมือๆ ไมค์ก็พยักหน้า หงึก หงึก และ มอง มอง..แล้วก็เดินไปปปป 55+
อูยยย... แค่นี้ก็หรูเริดแระ  กรี๊ดกะพี่ทิพแทบตาย เส็ดแล้วก็ก้มลงถาม แพร ปุ๋ย นัท
ว่าเห็นที่ไมค์ทักไม๊ ปากด ไม่มีใครเห็น ข้างหน้าบัง..  (แต่พี่ก้อย พี่โบ เห็น หุหุ)
--- คนอื่นคงจะ  "พยักหน้าหงึกๆแค่นี้ ใครเค้าเรียกว่าทัก"   55+ ไม่รู้ ไม่ชี้..
สำหรับพวกเราก็.. แบบนี้แหละที่เรียกว่าทัก 555+ ... ถ้าได้มากกว่านี้ก็คงเป็น
"ดวง" ของวันนั้นไป..  

พอจบงาน ก็วิ่งๆเดินๆ แล้วก็ไปเจอน้าอ้วน หูย.. กรู(เขียนงี้ป๊าว?)กันเข้าไปหาเลย
คิดถึงมากๆเว่อๆ เซย์ไฮทักทายกันไป พอกอล์ฟไมค์เดินออกมา เหตุการณ์มันเร็วมาก 
จำได้ว่าด้านหลังๆดันมา แล้วคนก็รุมเยอะมาก.. แล้วการ์ดด้านหน้าเปียมีแค่ 2 คน
ยืนหลวมๆ เปียเลยยื่นแขนออกไปช่วยกัน แต่ยื่นผิดจังหวะนิดนึง เลยกลายเป็น..
ไปกันการ์ดอีกที  555+  การ์ดออกแนวงง จะกันเค้าเพื่ออะไร?? แต่ก็น๊า..
มันก็ดีขึ้นแหละแหม  กำแพงเเข็งแรงขึ้นอีกนิดนึง..  สรุปเปียก็มัวแต่ฮาๆตัวเอง
เลยได้มองเห็นกอล์ฟกะไมค์ไม่ถึงเสี้ยววิ..  

แล้วก็ไปตึกกันต่อ ลุ้นๆว่าจะไปทันไม๊.. พอไปถึงด้านหลังก็เห็นรถจอดอยู่เลยเดินเข้าไป
ไปยืนตรงหน้าต่างที่ไมค์นั่งอยู่.. ผ้าม่านไม่ปิด+เปิดไฟ ฮูเล่ มากๆอ่ะ..
น้องๆชวนไปอีกฝั่งตรงที่ประตูรถเปิด แต่เปียกะพี่ทิพสติลอยู่ที่เดิม พยายามเรียกไมค์
แต่มันคงเป็นเรื่องที่ยากเกินไป ทั้งกระจก ทั้งหูฟังไมค์..เหอๆ จากตอนแรกยืนเรียกแบบ
ทิ้งระยะห่าง นานๆเข้าเริ่มเป็นตุ๊กแกเกาะกระจก และ และ..อยู่ดีๆไมค์ก็หันพรึบมา 
เปียงี้ ผงะออกแทบไม่ทันตกใจเว่อ.. แต่ทำไมศิลปินไม่ตกใจบ้างหว่า ไม่กลัวตุ๊กแกหรอ?
ไมค์ก็ยิ้มๆ โบกมือให้ แล้วหันไป  โฮกกกกก.. น่ารักค่า  กรี๊ดกะพี่ทิพอีกแล้ว..
ยืนอยู่อีกพักนึงถึงเดินไปหาน้องๆ.. ไปถึงก็งง สีหน้าแต่ละคนเคร่งเครียดกันมากมาย
ออกแนวงงๆ เกิดไรขึ้นหว่า.. อะไร ยังไง  จนน้องเล่าแล้วถึง อ๋ออออ.. งี้นี่เอง
ด้วยความที่ไม่รู้ ไม่เห็นเหตุการณ์ เลยยังลั้นลาอยู่.. พยายามหาเหดผลนู่นนี่
มาพูดให้ไม่นอยกัน.. แต่ไม่สำเร็จแฮะ.. จนแพรพูด  "พี่กอล์ฟเป็นคนปิดไฟ"
เปียเริ่มแระๆ นอยบ้าง เพราะมะกี้ยืนมองไมค์อยู่ดีดีไฟก็ปิด(เลยเดินไปหาน้องๆไง55)
ก็แบบ.. อ๊ายย... กอล์ฟนี่เองที่ปิดไป โฮกก.. กำลังส่องไมค์เลย 555+

ตัดไปตอนที่เจอพี่ๆ แล้วพี่ๆบอก กอล์ฟเข้ามา  ตอนนั้นทุกคน  อึ้งกันไป..
เกินไรขึ้น วอทแฮปเพ็น??  ลั้นลาไม่ค่อยออกแล้วเปีย 555+ 
พอคุยกะน้าอ้วนก็เลย  อ๋อ... เคลียร์.. แต่ยังคาใจเรื่อง ไฟ  อุอุ..  ก็ไม่มีอะไรๆ..  
เอ๊าะ  มีตอนที่น้าอ้วนพูด  "พาไมค์ไปส่งแม่ที่สยาม"  อูยยย.. ชอบ ชอบ
ดูน่ารักๆดีอ่า พาไปส่งแม่ กรี๊ดๆๆๆๆ...   จากนั้นก็  --รอน้าอ้วนมา--  --นั่งคุยกะน้า--
และๆ..กอล์ฟก็มา คราวนี้มาแบบน่ารัก  กอล์ฟเดินลงมา ปุ๋ยกำลังหลับ พี่ทิพหันหลัง
นัท แพร ไม่เห็น.. พี่ก้อยพี่โบเห็นแล้ว เปียอึ้งอยู่(ทำไมมาเร็ว)  พอกอล์ฟเห็น
"กองมนุษย์สีชมพู" กอล์ฟก็หันไปหัวเราะกับพี่แพร.. ไม่รุหัวเราะอะไร แต่เห็นกอล์ฟยิ้ม
แค่นี้เราก็ยิ้มออกแล้ววว.. ทักทายกอล์ฟกันไป ถามเรื่องเสื้อ จับมือ บ๊ายบาย
---------- เห็นไม๊  กอล์ฟน่าร๊ากกกกกกกกกน๊า ----------   รักกอล์ฟๆ

ปล. เมื่อวานก่อนนู้น ก่อนไปงานมันนี่ ก็นอนๆคิดถึงเรื่องตอนไปรอบนตึก
       ตอนรอที่ลานจอดรถ คิดถึงมากมาย  และเมื่อวานก็ได้ไปที่เดิมอีก ดีใจๆ
       คิดถึงน้าอ้วนน.....



รักไมค์อ่ะ  มากๆเลย  .... รักไมค์เหมือนกันไม๊คะ?? ...